Uit het dagboek van een vredestichtertje. Aflevering 40: Eldad Kisch vraagt zich af of de arrestatie, 24 mei jl., van vredesactiviste Tali Fahima werd ingegeven door juridische stiptheid of dat er sprake is van een paranoide heksenjacht.
De vredesbeweging heeft vele gezichten hier. Vandaag had ik het voorrecht om staatsvijand nr.1 recht in het gezicht te zien.
Tali Fahima is een 28 jarig joods meisje uit de provincie. Ze komt uit een goed Likud-nest. Een paar maanden geleden ontdekte ze de grote wereld van de ?Chat?. Ze chatte met allerlei Arabieren in Saoedië-Arabie, en Syrië, en Jordanië, en zelfs met Palestijnen. Ze merkte opeens dat dat ook menselijke mensen zijn. En ze zag het licht.
Ze zei haar baan op als secretaresse bij een advocatenkantoor, en begon zich te interesseren voor het zieleheil van Palestijnse kindertjes in Jenin.
Israëli?s mogen niet zonder speciale toestemming naar gebieden onder Palestijnse jurisdictie. Niet alleen dat Tali dit verbod herhaaldelijk overtrad, ze maakte ook contact met locale hoge pieten, met het doel haar welgemeende projecten van de grond te krijgen.
Hoe hoger de locale piet, hoe meer verstrikt in subversieve activiteiten, zo is dat daar. Ze had ook het idee opgevat dat haar favoriete Palestijnse hoge piet, die op de israelische shit-list (of hit-list) staat, door haar beschermd moet worden als ?levend schild? (dat betekent op straat dicht naast hem lopen, tegen raketten). Als klap op de vuurpijl vertelde ze, nogal onnozel, aan een Israëlische journalist dat ze even feestelijk met een geweer had geschoten in Jenin; dat is nogal gebruikelijk bij de Palestijnen. Hierbij was het dossier ?Tali? rond. Toen ze op haar zoveelste illegale reis uit Jenin terugkwam werd ze gearresteerd.
Dus nu zagen we haar, de gevaarlijke staatsvijand, met handboeien geklonken aan een vrouwelijk politieagentje, en met ketenen aan haar voeten, voorgeleid worden voor de israelische rechter, om haar voorarrest te verlengen.
Aan de ene kant zaten daar twee vrouwelijke advocaten, die vertelden dat Tali het eigenlijk allemaal zo goed meende, aan de andere kant sombere politieagenten, en daarachter duistere figuren van de geheime dienst, die voortdurend allerlei aan de agenten doorfluisterden.
Waar al werd ze niet van beschuldigd: subversieve activiteiten, heulen met de vijand, illegaal overschrijden van de grens, illegaal gebruik van wapens; het was allemaal even beangstigend. Maar de rechter besloot dat het wel meeviel, en veranderde haar hechtenis straf in huisarrest.
Als jullie dachten dat dit alles zomaar open staat voor het belangstellende publiek, vergeet het maar. Eerst mochten we er helemaal niet in, en zaten we voor de deur van het gerechtshof op straat. Want het was allemaal zo erg dat de zaak behandeld moest worden met gesloten deuren; staatsveiligheid. Na ruim een uur begreep de rechter dat er misschien wat jiddische overdrijving was toegepast door de politie-aanklager, en toen mochten er vijf supporters naar binnen.
Het is moeilijk om te begrijpen wat er hier gaande is, juridische stiptheid of paranoide heksenjacht.
In elk geval ga ik morgen weer naar Tulkarem. Als ik bij terugkomst in de boeien wordt geslagen, dan begrijpen jullie hoe de vork in de steel zit.
©2004; Eldad Kisch.
