Ter redactie van joods.nl arriveerde een kritische beschouwing van het laatste nummer van de enige joodse ‘glossy’. Hoewel… joods? Inzender plaatst vraagtekens.
Even tijd voor het Joods Journaal maken. Je weet niet waar je moet
beginnen, het ene portret na het andere. Bekende en minder bekende
(Joodse) mede- en Nederlanders, zeer interessant. Mooi dik blad, 33
advertentiepagina’s, chapeau!
Medewerkers als Leo Groenteman, Jonathan Koopman, Ruben Vis en rabbijn Ies Vorst.
Maar dan: de voorplaat. Moet dat nou, Jessica Durlacher met blote benen
en een dijendecollete tot ongeveer in het kruus? Is dat representatief
voor het imago van het blad? Deze moeder van twee kinderen heeft dit
helemaal niet nodig, maar ja, wangeschmack is ook geschmack.
Dan de culinaire rubriek die Nasjen op niveau heet. Waar de zo Joodse
uitdrukking nasjen dan op slaat is me na het lezen van de rubriek
volslagen onduidelijk. Treife vreten, dat kan je het beter noemen. Voor
een blad dat zich profileert als Joods een zeer onkosjere rubriek.
Alsof ze niets anders op de kaart hebben staan bestelde Awraham Meijers
voor zichzelf en zijn gade: wilde gamba’s, tartaar van scampi met
kreeftensaus, rauwe oesters en Anjou-duif. Een door de verslaggever
zeer zorgvuldig geselecteerd, zeer prijzig en wel heel erg chazzerig
menu.
Joods Journaal, laat dat Joods maar weg!
(naam en adres van inzender bij redactie bekend)
