Volendam, Enkhuizen, pita’s en kippenvel


Heel langzaam rolde de bal richting de pins. Heel langzaam, omdat zij niet hard kon gooien. Maar toen alle kegels door de bowlingbal omver werden gegooid sprong zij juichend in de lucht. De prestatie was groots. De ontlading was immens. Iedereen feliciteerde haar en zij sprong jubelend in mijn armen.

Ik schets een gebeurtenis op
de bowlingbaan aan het einde van een dagje uit met 19 jonge terreurslachtoffers
uit Jeruzalem. En als zo vaak, is het moeilijk gevoelens weer te geven als je
er niet bij bent geweest. Ik doe toch een poging.

B’nai Brith organiseert al
vele jaren, aanvankelijk voor oorlogsweduwen, maar nu voor jonge
terreurslachtoffers “een weekje eruit in Nederland”. Wat een geweldig initiatief
en wat een enorme organisatie!

Laat ik mij tot die ene dag
beperken, waar ik bij mocht zijn. Om negen uur met de bus naar Volendam.
Rondkijken en als top attractie alle 21″verkleed”op de foto. U weet wel, zo’n
foto, die u en ik al vele jaren geleden hebben laten maken. Er is daar in
Volendam helemaal niets veranderd.

Met heel veel plezier en met
voor sommigen het overwinnen van enige gene ging iedereen op de groepsfoto. Negentien fysiek en meer nog
psychisch zwaar geblesseerde jonge mensen gierend van de pret in volendamse
klederdracht. Het was mijn eerste kippenvel van de dag.

De lunch was “buiten de bus”
perfect geregeld. Pita’s, die je kon vullen met eier-en tonijnsalade, en veel
rauwkost.

De reis ging vervolgens naar
Enkhuizen, het Zuiderzeemuseum. Veel oudheid te bewonderen, maar de meeste
aandacht was er voor onze Oudhollandse spelletjes. En dat voor deze
Nintendo-generatie. De regen trachtte ons plezier te versjteren, maar dat is
niet gelukt.

Alle deelnemers waren zowel
tijdens de bootreis naar het museum als tijdens de wandeling door het
openluchtmuseum enthousiast en geinteresseerd.

In de bus terug naar
Amsterdam heeft een van onze Israëlische gasten vrij uitvoerig haar verhaal
verteld. Een verhaal, dat voor allen gelijk is. Een ondenkbaar en vreselijk
drama, een aanslag, die je niet in woorden kunt vatten. Daarna herstellen,
fysiek, maar bovenal psychisch en daar zit vaak de allermoeilijkste hindernis.
Wie begrijpt mij, wie kan invoelen, wat ik heb gezien, wat ik heb meegemaakt.
Zelfs de ouders en allerbeste vrienden lukt het vaak niet de juiste vraag te
stellen, de juiste toon te vinden. Eenzaamheid is vaak de droevige consequentie
van dit alles en dat is met alle verdere bagage, die je torsen hebt,
onmenselijk zwaar. Diep onder de indruk, met nog meer kippenvel hebben we haar
indrukwekkend verhaal beluisterd.