Documentairemaker Ramin Farahani kreeg toestemming van de Iraanse overheid om een film te maken over de joodse gemeenschap in het Iran na de Islamitische Revolutie. Daaraan voorafgaand: JoJo_NL, waarin Max Moszkowicz gaat in zijn serie portretten van opvallende joodse jongeren op pad ging met Daniel de Ridder (20), rechtsbuiten en aanvallende middenvelder in het eerste team van Ajax.
| NIK Media 27 maart 2005 14.00-14.07: JoJo_NL – Daniel de Ridder 14.07-15.00: documentaire Joden in Iran |
JoJo_NL met Daniel de Ridder
Daniel de Ridder speelde al op zijn vierde in de Amsterdamse
voetbalclub AFC, kwam in de jeugdopleiding van Ajax en zag ook
nog kans om zijn gymnasiumopleiding af te maken. Hij leefde Spartaans
en zette veel opzij om zijn doel te bereiken: meespelen in een van de
topclubs van Europa.
Daniel heeft een Israëlische moeder en spreekt vloeiend Hebreeuws. Hij
heeft een sterke band met Israël, waar zijn oma als hij op bezoek
is heerlijke Israëlische en Koerdische gerechten voor hem
klaarmaakt.
En…hij heeft een geheime hobby.
Ga mee in de energie van actie, spanning en voldoening, zie hoe deze
snelle sporter de roem met nuchterheid op zich laat afkomen en
niet vergeet waar hij vandaan komt.
Joden in Iran
Iran staat momenteel volop in de belangstelling: in de
tang genomen door Amerikaanse legereenheden vanuit Irak en
Afghanistan, met vlooteenheden in de Perzische golf en druk
op Teheran om af te zien van het nucleaire programma. Intussen
zoekt Iran het gezelschap op van Syrie en wordt de oogluikend
toegelaten grotere persvrijheid weer voor een groot deel
teruggedraaid.
En toch wist een documentairemaker voor het eerst in 25 jaar van de
Iraanse overheid toestemming te krijgen om de joodse gemeenschap te
filmen.
Ramin Faharani won vervolgens het vertrouwen van joden in Teheran,
Shiraz en Isfahan, die nogal afhoudend zijn tegenover de buitenwereld.
Veel van de twintigduizend joden in Iran werken als ondernemer, docent,
winkelier, of gaan in computers. Ze mogen in sommige opzichten meer dan
moslims, zoals wijn drinken op sjabbat en gemengde feestjes geven.
De vrouwen hoeven in eigen kring geen sluier te dragen. Maar wat heb je
daaraan als je geen overheidsbaan kunt krijgen omdat je joods bent?
Faharani praat met een sportlerares,filmt een meisje dat het land
verlaat vanwege antisemitisme op school, bezoekt een joods
bejaardentehuis, spreekt een handelaar in snaarinstrumenten, hoort over
problemen om een passende partner te vinden en spoort enkele van de
dertien joden op die werden gevangengezet vanwege ‘spionage voor
Israël’. Zijn film laat een soms onthutsend maar ook genuanceerd beeld
zien van het moderne joodse leven in Iran. Hij maakte het eerste
filmische portret van joods Iran sinds de Islamitische Revolutie.
Niemand anders durfde het aan om dit onderwerp te filmen.
