NIK: Parsja 23: Pekoedé

Voordat de Kohaniem de Ohel Mo?eed binnenkwamen of het altaar naderden, moesten zij hun handen en voeten wassen. Wanneer dit werd nagelaten, was dit een doodzonde. De Sidra van deze week besluit het boek Sjemot. In Pekoedé worden alle voorwerpen van de Tabernakel opgesomd. Het laatste voorwerp was het wasbekken. Indien wij werkelijk iets willen begrijpen van dit wasbekken, moeten we in herinnering roepen wat we afgelopen week hebben gelezen: "Hij maakte het wasvat van koper, met een voetstuk van koper, van de spiegels van de dienstdoende vrouwen, die dienst deden bij de ingang van de Ohel Mo?eed" (Sjemot 38:8).De Tora heeft de vrouwen nooit opgedragen om de spiegels te doneren. De Ibn Ezra noemt deze bijdrage een overwinning van de geest op het lichaam. De Joodse vrouwen wilden G?d dienen door een groter belang te hechten aan goede daden dan een aantrekkelijk uiterlijk. Zij doneerden hun spiegels. Men kan zich afvragen of iets dat zo profaan en uiterlijk gericht is, wel een instrument kan worden voor kedoesja. (heiligheid) Dit was inderdaad, stelt Rasji, de vraag die Mosje bezighield: "De Joodse vrouwen bezaten spiegels die zij gebruikten om zichzelf op te maken en zelfs déze wilden zij doneren aan de Tabernakel. Toen Mosje deze gaven verwierp omdat ze op lichtzinnigheid zouden duiden, zei G?d: ?Neem ze aan, want deze spiegels zijn Mij dierbaarder dan wat dan ook". Rasji benadrukt dat we het lichamelijke deel van ons bestaan niet te snel moeten verwerpen, zelfs wanneer dit de relatie tussen man en vrouw betreft. Het huwelijk heet in het Jodendom Kiddoesjien, van het woord ?kadosj? (heilig)! Het voortzetten van het Jodendom door het creëren van een nieuwe generatie, is één van de heiligste hoogten die een mens kan bereiken. Als een spiegel daarbij kan helpen, is er geen reden om dit te verwerpen voor de bouw van het Misjkan. De zaak gaat nog wat dieper. De Midrasj verwoordt G?ds liefde voor deze spiegels in zeer opmerkelijke termen: "Door middel van deze spiegels vervulden deze vrouwen hun missie in Egypte. Wanneer hun mannen uitgeput van het harde werk naar huis kwamen, brachten zij hen voedsel en gaven zij hen te eten. De vrouwen namen dan de spiegels en keken naar zichzelf samen met hun mannen. De vrouwen verleidden dan hun mannen met de woorden: ?Ik ben mooier dan jij?. Zo werd het Joodse volk groter".Achter de spiegelToch is er nóg een diepere betekenislaag. Het Hebreeuwse woord voor spiegel ?mar?a? heeft dezelfde letters als ?mar?e?, uiterlijk. Wij begrijpen dat we meer zijn dan dat wat de spiegel weerkaatst. De spiegel kan immers niets prijsgeven van onze gedachten, herinneringen, dromen of aspiraties. Elke keer dat een priester zijn handen zou wassen en in de spiegel zou kijken, zou hij geïnspireerd worden niet alleen zijn uiterlijk te analyseren, maar met name zijn innerlijk. Ook degenen, die bij de Koheen kwamen voor verzoening in het Beet haMikdasj (de Tempel), moesten op dezelfde manier worden benaderd. Wie kwamen het meest in de Tempel? Mensen die op zoek waren naar verzoening met het Opperwezen, door het brengen van een schuld- of zondeoffer. Hoe makkelijk is het niet voor een Koheen om het individu achter een offer te vergeten?! Hoe makkelijk is het niet hem te veroordelen, enkel en alleen om zijn uiterlijk gedrag van het brengen van een zoenoffer? Hoe eenvoudig is het niet om te vergeten dat degene die een zonde begaat, niet noodzakelijkerwijs een zondaar is??Eén van de belangrijkste lessen van de spiegels, is dat mensen niet alleen dat zijn wat ze uiterlijk tonen. Gelijk een Koheen begrijpt dat het gezicht in de spiegel niet zijn hele persoonlijkheid is, zo kon hij ook zijn pelgrims niet benaderen door ze te beschouwen als louter overtreders.Is dat misschien niet de diepere boodschap achter de donaties van de vrouwen? Hun vastberadenheid en hun mesiroet nefesj (opofferingsgezindheid) werden gevoed door een d