Als veel in het leven vanzelfsprekend is, als je er maar van uit gaat dat het altijd goed gaat dan kunnen er twee dingen aan de hand zijn. Of je bent een rasoptimist en dat is mooi. Of je hebt gelukkig nooit wat vervelends meegemaakt. Hoewel dat mij niet waarschijnlijk lijkt."Hoor je bij de categorie optimisten, sla dit artikel dan maar over want dan vind je het waarschijnlijk gezeur en geneuzel en weet je niet waar ik het over heb. Behoor je bij de gelukkigen die niets of weinig hebben meegemaakt, lees dit stukje dan vooral, je kan nooit weten. En anders kun je misschien iemand die het nodig heeft tot steun zijn.
Ik ben niet iemand van emotionele erupties, van openhartige ontboezemingen. Maar sinds ik begin maart werd geconfronteerd met de kwetsbaarheid van de mens (ik in dit geval) houdt me het onderwerp waar ik over wil schrijven erg bezig. Ik ben nooit iemand geweest met een sterke gezondheid, wel fit in het hoofd, alert en met honderden ideeën en plannen, maar fysiek is het niet veel. Daar valt best mee te leven hoor, je moet je alleen op tijd in acht nemen en vooral niet onder druk presteren. Dat heb ik dus goed geregeld, het koppelen is voor mij een enorme variatie in een leven dat anders misschien wel heel saai was geweest. Ik deel mijn dagen en tijden zelf in en als ik eens een moment heb waarop het minder goed gaat, dan kunnen mensen een bericht inspreken op de antwoordmachine en ik bel dan terug.
Zo ging het al jaren eigenlijk prima en zo hoop ik het ook nog jaren te kunnen doen. Maar als er dan een mededeling komt van de arts dat je ineens opgenomen moet worden en je een dag later inderdaad op de afdeling reutel en rochel ligt (vergeef me, maar zo klonk het echt) dan word je in een klap teruggeworpen op jezelf en je leven. Dat gebeurde dus drie maanden geleden maar daar heeft u weinig van gemerkt want na drie dagen was ik weer thuis met een zak met pillen en een afspraakkaart voor de volgende controle.
Mijn leven was even ‘on hold’. Niets zou meer worden zoals het was geweest. Althans, zo voelde dat toen. Maar al snel ging ik weer over tot de orde van de dag. Ik ontving nieuwe cliënten, luisterde, misschien nog beter dan voor mijn logeerpartij in het ziekenhuis, naar hun verhalen en koppelde maar door. En met succes want in een week tijd mochten Betty en ik maar liefst vijf stellen als ´geslaagd´ in de geslaagdenbak hangen. Dat het allemaal wat meer energie kost dan anders neem ik maar voor lief. En ik slik de pillen braaf. En daar zit nu echt het probleem, althans, voor mij dan. Want van die pillen krijg je een bolle kop en niet een maatje meer, nee, wel drie! En dat is toch wel redelijk frustrerend. Want als u zich afvroeg waarom de foto niet meer bij de column staat dan komt dat omdat ik er niet meer zo uitzie als op die foto. En er nog geen nieuwe is gemaakt. Dat komt nog wel, ik moet eerst wennen aan mezelf, want ik denk nog steeds dat er een vreemde me aankijkt in de spiegel. En ik zie mensen denken van: wie is dat ook alweer. Ik moest me zelfs laatst aan iemand voorstellen die me al jaren kent! En je ziet mensen denken maar ze durven dan niet te vragen hoe het gaat of zo.
Maar ook hieruit probeer ik weer een les te leren. Want wat zegt een buitenkant nou? Zo vaak spreek ik mensen die na een ontmoeting zeggen dat ze hem te dik, te dun, te kaal, te behaard, te veel snor, te veel bril, slechte tanden, slechte kronen vinden hebben. Idem dito zeggen mannen dit over vrouwen. En dan denk ik: ´maar het zijn mensen! Denk eens na, is iemand die te dik, te dun, te kaal of te behaard is per definitie een slechte partner? Kan iemand die een snor draagt geen leuke papa voor de aanstaande kinderen zijn? Moet een vrouw maatje 38 hebben om aantrekkelijk gevonden te worden of mag het ook wat meer zijn?´Kijk eens om je heen, zie je niet de meest ongelijke stellen stralend gelukkig zijn? Is het niet zo dat je pas de mens leert ke
