Hachnasat Sefer Tora

Voor diegene die al lang trouwe lezers zijn van joods.nl is Orit Elgavi-Hershler een bekende. Zij heeft weer een column voor joods.nl geschreven. Een column over Poeriem, over feestvieren te midden van terreur.

Ik ben moe en suf van anderhalf jaar leven met dagelijkse terreur aanvallen, en van mijn baby Michael die zes weken geleden geboren is en niet aflatende huilbuien heeft.Buiten is er ergens muziek, van het soort en de sterkte die aangeeft dat het hier een of andere viering betreft. Heeft U ooit anderhalf jaar van terreur meegemaakt? Mijn oudste zoon en ik rennen naar buiten en laten de baby bij mijn man achter. We zien een enorme auto, vooral enorm door de torens van sierlichten en een enorme kroon die erop vast zijn gemaakt. Behalve de lichten brengt de auto muziek en slierten discorook voort. Geen frietjes en ballentent, want dit is Israël. Achter de auto, onder een joodse trouw baldakijn en in de discorook, dansen mannen met een Tora. Ik begrijp het, het is een Hachnasat Sefer Tora.De joodse overlevering gebiedt elk mens een eigen Sefer Tora te schrijven. In de praktijk doet bijna niemand dit, maar het is wel gebruikelijk dat een familie het geld bij elkaar legt om een Sefer Tora te laten schrijven. Het kost een Sofer, een man wiens vak het is Sifrei Tora te maken, tussen de 3 en 7 jaar om een Tora af te krijgen. Er zijn strikte regels voor de vorm van elke letter, elke lijn en zelfs de gedachten van de Sofer tijdens het schrijven. Als de Tora eindelijk af is wordt hij onder gedans de synagoge binnen gebracht.We lopen dwars over de Pierre Konig, de drukste straat in mijn buurt. Iedereen stopt, staart, begint te klappen en te dansen. We gaan dwars door de barricades die nu overal in Jerusalem staan vanwege de "Matsav", de "situatie", het Israëlische koosnaampje voor anderhalf jaar terreur. De politie zwaait met stick lights op de maat van de chassidische muziek.De optocht stopt, meer gedans. Een man tilt de Tora boven zijn hoofd op en danst, een kleine prestatie als je weet dat een Tora zoals deze, een Sefardische, ong. 15 kilo weegt. Nu wordt de tora naar binnen gedanst, we komen in een feestzaal aan. Er wordt mij uitgelegd dat er eerst gevierd gaat worden, en dat de Tora pas daarna naar een synagoge gebracht wordt. Er staan gedekte tafels klaar, en een buffet.Ik moet naar huis, ik heb een baby te voeden, bovendien ben ik net iets te Nederlands om onuitgenodigd aan te schuiven. Maar wel joods genoeg om flink nieuwsgierig te zijn:"Wat", vraag ik aan een mevrouw van de vierende familie, "doen jullie met alle mensen die je onderweg hebt opgepikt en die nou hier willen eten?""Iedereen is uitgenodigd", zegt de stralende mevrouw. "Het is toch een feest voor iedereen?"Conclusie: Het Israëlische publiek heeft een aanleg voor verregaande gekte. Maar wel mooie gekte.