Een joods gesprek met…Fedia Jacobs

In een serie portretten geven joodse Nederlanders hun mening over joodse zaken. Deze keer: psychiater Fedia Jacobs uit Amstelveen. "Ik loop rond met baard, keppel en tsietiet. Ik lok niets uit, maar blijk wel een soort weerstand op te roepen. Hahaha, een jood wordt er wel geroepen."

Fedia Jacobs in zijn spreekkamer in AmsterdamFedia Jacobs is verbonden aan Sinai Ambulant in Amsterdam. Deze instelling biedt hulp aan mensen die lijden onder de gevolgen van oorlog, vervolging en/of (etnisch) geweld. Het centrum is gespecialiseerd in de behandeling van psychotrauma.OpvoedingIk ben in de CIZ in Amsterdam geboren en in Rotterdam opgegroeid. Daar woonde ik aan de ’s Gravendijkwal en Rochussenstraat. Ik kom uit een traditioneel joods gezin. Thuis werd aan de feestdagen gedaan, maar niet kosjer gegeten. De sfeer was goed, wel met een dikke saus van de oorlog er overheen. Ik was de jongste en relatief vroomste van drie zoons. Vroeger kwam ik niet in sjoel. Vanaf mijn zesde heb ik wel van een bevlogen leraar joodse les genoten. Daar ben ik mijn ouders dankbaar voor. Ik ben er blij om dat ik al jong heb kunnen proeven wat de joodse erfenis is. Daarna is vooral de invloed van de laatste Lubavitcher rebbe en diens volgelingen heel inspirerend en richtinggevend voor me geworden.?Haal er het beste uit wat erin zit? is het motto dat als rode draad door mijn opvoeding en die van mijn kinderen loopt. Mijn kinderen probeer ik door te geven dat alles in handen van God is en wij het goede moeten kiezen. Daarnaast hoop ik dat ze de superioriteit van het onstoffelijke boven het materiële leren waarderen. Joden hebben een collectieve opdracht om de wereld beter te maken. Tegenwoordig probeer ik streng orthodox te leven en ga een of twee keer per dag naar sjoel.PlekjeDe meest letterlijke manier waar ik het jodendom bedrijf is in sjoel. Het is zo prettig dat je er ook kunt mijmeren en overwegen, aan jezelf kunt werken, dingen kunt besluiten en sociale contacten kunt opdoen. Ik kom in de sjoel van Amstelveen. Ik vind het een groot voorrecht om daar ook af en toe in de dienst voor te gaan. Ik heb mijn vaste plaats aan de muur, daar word je minder snel afgeleid. Ik zit achter rabbijn Vorst. Het is inspirerend om hem bezig te zien.Een ander favoriet joods plekje is thuis. De benedenverdieping staat vol met joodse boeken in allerlei talen en over allerlei onderwerpen.Ook Westerbork vind ik een bijzondere plek. Vooral dat opgebogen spoor, een monument van Ralph Prins, heeft voor mij een betekenis van verstilling en lading. Ik vind het op een rare manier een betekenisvolle plek. Ik voel me daar sereen.GevoelJodendom is eerst doen en dan voelen. Het gaat om bepaalde handelingen verrichten, andere dingen nalaten en voortdurend verfijnen. Al die dingen samen maken dat ik me joods voel. Ik sta met het jodendom op en ga er mee naar bed. Ik droom er ook over. Het is voor mij 24-uurs business, zowel individueel als collectief. Het houdt me constant bezig. Ik vind het mooi om het jodendom door te kunnen geven. Er zit iets missionairs in. Het jodendom is een absolute levensvervulling.Historisch gezien heeft het jodendom een droevige kant. Veel mensen zijn om hun joods-zijn vermoord. Dat schept wat mij betreft vooral een verplichting voor het nageslacht om de joodse gemeenschap weer op te laten bloeien.Tweede generatieDeel uitmaken van de tweede generatie, kind zijn van oorlogsslachtoffers, betekent voor mij: leven met andermans verleden en toch een eigen toekomst invullen. Je hebt als kind van getroffen ouders de opdracht om het verleden te erkennen. Het is immers jouw achtergronddecor. Als je gezond bent, kun je heel sterk worden ondanks de negatieve ervaringen van je ouders. Maar het dubbeltje kan ook naar de andere kant rollen; als je pech hebt, raak je als persoonlijkheid niet goed uitgerijpt.In principe is de tweede generatie goed te behandelen mits het niet gecompliceerd wordt door ernstige persoonlijkheidsproblematiek of erns