Emile Schrijver: emotie was haar kracht

Dr. Emile Schrijver, directeur van het Menasseh ben Israël Instituut had veel respect voor Henriëtte Boas, maar vindt het ook jammer dat zij "nooit de tijd heeft genomen wat dieper in te gaan op bepaalde zaken".

"Zij bezat een ongelooflijke kennis, vooral van personen. Het Joods Historisch Museum is bezig met een woordenboek over joden in de twintigste eeuw en daarvoor heeft zij al in een vroeg stadium allerlei namen aangedragen. Boas wist precies wie wanneer in welk boek of tijdschrift had gestaan. Ze had een ijzeren geheugen, natuurlijk wel met haar persoonlijke voorkeuren. Ik las ergens dat Henriëtte Boas altijd op zoek was naar de waarheid, maar dat was wel háár waarheid. Ze was niet omstreden, maar werd wel alom gerespecteerd. De laatste jaren was ze minder fel dan vroeger. Ik heb groot respect voor haar, zij wist verschrikkelijk veel. Ze was een belangrijke figuur voor joods Nederland. Vatte jaar na jaar minutieus het nieuws over joden samen. Wie kan dat? Ze had een grondige kennis van de geschiedenis. Ik heb alleen goede ervaringen gehad met haar, maar ik weet dat ze niet altijd even makkelijk was. Wel heel gedreven. Ze had sterke sympathieën en antipathieën. Door de snelheid waarop ze reageerde was niet alles genuanceerd. Ze had meestal wel gelijk, maar haar toon was niet altijd prettig in haar krankzinnig getypte brieven. Boas had overigens het onleesbaarste handschrift dat ik ken.Ik vind het jammer dat ze nooit de tijd heeft genomen wat dieper in te gaan op bepaalde zaken, bijvoorbeeld het jodendom van de twintigste eeuw. Ik zou wel een monografie van haar gelezen willen hebben; iets wetenschappelijks. Maar ze bleef altijd publicistisch, terwijl ze wel de kennis bezat. Haar belangrijkste drijfveren waren emotie en betrokkenheid – daardoor reageerde ze elke dag op uitingen in de pers. Afstandelijkheid – die nodig is voor het schrijven van een wetenschappelijk stuk – was niet haar kracht."