Hoe is de kwaliteit van de berichtgeving over Israël?

Hoogste kwaliteit! Dan denk ik aan krokante chips en niet aan de berichtgeving over Israël in de Nederlandse pers. Bij chips is kwaliteit lekker vers, knapperig en krokant. Bij berichtgeving is kwaliteit het correct weergeven van een gebeurtenis en bovendien het juist weergeven van de context waarin deze gebeurtenis plaatsvond.

Het belang van de context waarin een gebeurtenis plaatsvond blijkt uit de volgende voorbeelden.Als het journaal beelden laat zien van een beschieting van West-Jeruzalem uit Beth Jalla, dan geven de televisiebeelden een juiste weergave van de schietpartij. Maar als de lezer van het journaal niet vertelt dat terroristen alleen schieten als televisiecamera?s aanwezig zijn, dan ontstaat bij de kijker ten onrechte het beeld dat in Jeruzalem 24 uur per dag geschoten wordt.Als een Nederlandse krant een artikel letterlijk vertaalt uit een Israëlische krant, dan ontbreekt meestal de context voor veel Nederlandse lezers. Dit komt omdat de Israëlische lezer, voor wie het artikel oorspronkelijk was geschreven, zelf de gevolgen meemaakt van de intifada, de geschiedenis van zijn eigen land kent en de mentaliteit begrijpt van de inwoners van het Midden-Oosten. Andersom denk ik dat een verhaal over het poldermodel uit de NRC vertaald in het Ivriet niet begrepen kan worden door de meeste lezers van Ha’aretz.Ook kleur en geur spelen een belangrijke rol. Paarse chips verkoopt niet zo goed als gele. En chips met een vislucht verkoopt vast helemaal niet. Kennelijk werkt dat net zo met objectieve berichtgeving. Als de kleur en geur een beetje worden aangepast aan de smaak van de lezer, verkoopt het nieuws kennelijk ook beter. Voorbeeldje? De NRC van 10 juli 2001. Op pagina 4 staat in grote vette letters: "2 miljoen Israëliërs zonder schoon drinkwater." Help er drogen twee miljoen mensen uit! En dat met dat weer. Ik kijk op de site van de Israëlische krant Ha’aretz. Die schrijft: "Run op mineraalwater in Tel Aviv." Wie zou er gelijk hebben?Salomon Bouwman speculeert in de NRC over mogelijke oorzaken. Al jaren lang problemen. Het mineraalwater is uitverkocht. Douchen is onveilig. Ik vraag me af of heel Tel Aviv stinkt naar zweet? Ik bel een vriendin in Tel Aviv. Stink je erg vandaag? Nee, hoezo? Of ik gek geworden ben? Nee ik heb de NRC gelezen. Oh vandaar.In Ha’aretz is niets te vinden over problemen met douchen. Alleen dat er genoeg reserves zijn die waarschijnlijk worden aangesproken. Ha’aretz vermeldt dat niets duidt op een vergiftiging door terroristen. NRC sluit terrorisme absoluut niet uit. En vermeldt dat de ellende begonnen is vlakbij een dorp waar Arabieren wonen. Een klein scheutje ellende over een verhaal en je mag als journalist kennelijk weer in de krant.Het resultaat van dit soort berichtgeving? De opkomst van een anti-Israël-stemming in Nederland en mogelijk zelfs de oprichting van Een Ander Joods Geluid. Een club die gebeurtenissen veroordeelt en door de Nederlandse pers veel te weinig kennis krijgt over de context waarin gebeurtenissen in Israël plaatsvinden. Een club die met een opgewezen vinger naar Israël wijst. "Foei Israël doet het fout!" Zelfs met advertenties in de Jerusalem Post. Een club die geen geluid laat horen als in Nederland begraafplaatsen worden beklad met hakenkruizen. Een club die ook geen geluid laat horen als in het Ajax-stadion wordt geroepen "Joden, joden aan het gas".Als in Nederland dronken voetbalsupporters de vrijheid hebben om te roepen wat ze maar willen, wat kun je dan verwachten van journalisten. Die willen maar al te graag met gebeurtenissen die plaatsvinden in hun omgeving op de voorpagina van hun krant plaatsen. Aandacht voor de context is dan niet relevant. Wat extra geur- en kleurstoffen om het verhaal te kruiden naar de smaak van de potentiële lezer om zo de kwaliteit van de berichtgeving verder om zeep te helpen. En zo ontstaat er in de Nederlandse pers correcte berichtgeving over Israël van een