Mag ik even klagen?!

Onze columniste maakte in januari alija en leert nu klagen tijdens haar oelpan (cursus Ivriet). En dat is wel nodig ook.

Ik ben weer in aanraking gekomen met de Israëlische bureaucratie, dé reden waarom zo’n klaagles in de eerste plaats in het leven is geroepen.Wat is er aan de hand? Als nieuwe immigrant moet je na een paar maanden een Israëlisch rijbewijs aanvragen, en kan je niet langer gebruik maken van je internationale rijbewijs. Ooit was dit slechts een formaliteit. Inmiddels, na de komst van de laatste grote groep Russische immigranten, ligt dit anders. In Rusland blijkt alles te koop te zijn, en dus ook rijbewijzen. Zo kon het voorkomen dat iemand in het bezit kwam van een Israëlisch rijbewijs zonder ooit in een auto te hebben gezeten. Nu zijn de regels enigszins aangepast. Daarom ging ik twee weken geleden naar Haifa. Daar is het hoofdkantoor van het ministerie van Transport. Dit was nodig omdat de afdeling in Tiberias, veel dichterbij voor mij, nog nooit van het fenomeen ?buitenlandse rijbewijzen? gehoord had. Het kantoor in Haifa bleek opgeheven te zijn. Op de deur stond het nieuwe adres geschreven. Na een halfuur in de bus gezeten te hebben, bleek dit een instelling te zijn waar slechts formulieren uitgegeven worden die je nodig hebt om het rijbewijs aan te vragen. Het aanvragen zelf kan alleen bij een andere instantie. Uiteindelijk kwam ik op de plaats van bestemming: een nagenoeg verlaten industrieterrein met enkele garages.Eerst het gebruikelijke ?er zijn nog honderd wachtenden voor u?. Daar trekt trouwens niemand zich hier wat van aan, het is een kwestie van wie het eerst bij het loket aankomt. Uiteindelijk was ik aan de beurt. Hier werd me verteld dat ik ook een doktersverklaring nodig had. Gelukkig bleek er een dokter spreekuur te hebben in een piep klein kamertje zonder ramen, boven een van de garages. En nadat ze gevraagd had of ik contactlenzen in had, waarop ik nee schudde, deed ik de oogtest. Het woord voor bril, die ik in mijn tas had zitten en die ik nodig heb wil ik de verkeersborden kunnen lezen, was ik even vergeten. Maar mijn ogen bleken nadat ik vijfig sjekel had betaald in perfecte staat te zijn.Weer terug bij het ministerie kreeg ik wat stempels. En met dit bewijs moest ik vervolgens naar een rijschool. Want een examen kan alleen aangevraagd worden door een rijleraar die je natuurlijk eerst een les, en het liefst tien lessen, wil geven voordat hij dat doet.Vanmiddag heb ik mijn eerste rijles. Het zal me benieuwen. Om nog even verder te klagen. Het helpt natuurlijk niet dat het net vandaag 39 graden wordt.Vorige columns van JS vind je in het archief van de jongerenrubriek.