Realiteit vol fictie

Nomi Eve deed zeven jaar over het schrijven van haar boek Wat de stilte vertelt. Het resultaat is een boek vol familiegeheimen.

Met het huwelijk van Esther en Yochanan in 1837 begint een aaneenschakeling van ontroerende en komische verhalen.De vader van Nomi Eve heeft onderzoek gedaan naar de stamboom van de familie en is in het boek de bron voor de historische elementen. De historische stukken zijn informatief van aard en maken het boek toegankelijk voor zowel joodse als niet-joodse lezers. Hieromheen bouwde Nomi Eve een werk van overgeleverde verhalen en fictie. De verhalen voeren de lezer bijvoorbeeld mee naar heldhaftige vrouwen die meehielpen in het verzet tegen de Turken en naar de gedachten van de jonge tweeling Moshe en Zohar. De persoonlijke gevoelens en gedachten van Eve komen naar voren in gecursiveerde stukken. Deze zijn in de ik-vorm geschreven en meer beschouwend van aard. Elk verhaal over een nieuwe generatie wordt voorafgegaan door een zich steeds verder uitbreidende stamboom, zodat de familierelaties voor de lezer overzichtelijk blijven.Naar aanleiding van het verschijnen van haar debuutroman Wat de stilte vertelt in het Nederlands sprak joods.nl met Nomi Eve.Wat was de aanleiding om dit boek te schrijven?Een eerste aanleiding is mijn vader, die sinds ik me kan herinneren onze familiegeschiedenis heeft onderzocht, teruggaand tot de elfde eeuw. Door zijn werk weet ik veel details over mijn voorouders. Mijn vader zegt altijd dat hij kan bewijzen dat wij directe afstammelingen zijn van koning David.Een andere belangrijke gebeurtenis was iets wat mijn vader onthulde toen ik 21 was. Hij vertelde dat hij een broer had waar ik niets van wist. Zijn broer was lichamelijk en geestelijk zwaar gehandicapt geboren en in een instituut geplaatst toen hij vijf jaar oud was. Sindsdien was er nooit meer over hem gesproken. Ik was volkomen overrompeld en had te doen met mijn oom, mijn vader en mijn grootouders. Maar ik was ook erg gechoqueerd dat mijn familie een geschiedenis had waar ik niets van afwist. Vroeger bracht ik elk jaar met mijn ouders twee maanden door in het huis van mijn grootouders in Israël. Ik kon niet geloven dat ik nooit heb gevoeld dat er zo?n groot geheim in de familie was. En ik vroeg me af: wanneer degene die de familiestamboom schrijft cruciale informatie over zichzelf en zijn eigen familie weglaat, wat zegt dit dan over alle andere generaties? Wat zijn hun geheimen, hun stiltes? Ik dacht er zo veel over na dat ik er een boek over ben gaan schrijven.Met mijn boek heb ik geprobeerd twee dingen te doen. Aan de ene kant had ik een dwangmatige behoefte om het verhaal van mijn ontbrekende oom te vertellen. Aan de andere kant wilde ik laten zien hoe er in één familie tegelijkertijd een overvloed aan informatie en een vacuüm aanwezig kan zijn. Zo paradoxaal. Ik ontwikkelde twee stemmen in mijn boek om deze tegenstelling uit te drukken. Naast alle informatie waarover wij beschikken, zijn er altijd nog de geheimen, de gaten die we zelf moeten invullen door het bedenken van verhalen.Zijn de fictieve elementen van uw boek voortgekomen uit het invullen van deze ?gaten??Toen mijn vader mij over zijn broer vertelde, besefte ik dat er geen werkelijke scheiding tussen fictie en realiteit bestaat, zoals wij graag geloven. Ook in ons leven bestaat er fictie. Ik ben opgegroeid in de fictie dat mijn oom niet bestond en dat deze tragedie niet heeft plaatsgevonden. Mensen vragen vaak wat waar gebeurd is in het boek en wat niet. Wat ik me juist realiseer is dat we ons dat steeds moeten afvragen in ons leven: kennen we het hele verhaal? Ik wil dat mensen zich over hun eigen leven gaan afvragen wat echt is en wat niet.Gaat u nog steeds elk jaar naar Israël?Nee. Vroeger ging ik met mijn ouders elk jaar twee maanden. Uiteindelijk wil ik wel weer twee maanden per jaar in Israël wonen. Sinds ik getrouwd ben met een Amerikaan heb ik besloten om niet permanent in Israël te gaan wonen. Maar ik m