Van feestende student tot rabbijnEen gesprek met Menachem Sebbag

In de serie over identiteit een gesprek met jongerenrabbijn Menachem Sebbag.

Menachem Sebbag werkt 52 uur per week voor het joods begrafeniswezen, geeft twee avonden in de week les aan studenten, is rabbijn van de Amsterdamse Gerard Dou-gemeente en is daarnaast vader van een tweeling. Hij legt uit dat hij niet altijd de wil en energie heeft gehad om zo veel verschillende activiteiten op een dag te hebben.?Toen ik klaar was met mijn middelbare school mocht ik van mijn vader naar een jesjiwe. Ik vond dat fantastisch, niet omdat ik wilde leren ? ik had net heel hard voor het examen op mijn middelbare school geleerd – maar omdat ik los van mijn ouders zou kunnen doen wat ik wilde en alleen maar zou kunnen feesten. Dat heb ik ook gedaan.? Met een veelbetekenende blik voegt hij daaraan toe: ?Ik was bijna geassimileerd???Maar ik kon niet tegen de koppijn na een avond zuipen. En niet tegen de leegte. Ik begreep niet dat je elf maanden van het jaar hard moest werken om een maand met vakantie te kunnen.? Het ging natuurlijk niet alleen om de hoofdpijn. ?Ik kon niet tegen woorden als moraal of waarheid. Niemand kon me uitleggen hoe het mogelijk is dat mijn opa en jouw opa en alle mensen van die tijd vonden dat homo?s moesten worden opgehangen en dat de samenleving van nu vindt dat we tolerant moeten zijn. Ik concludeerde dat óf mijn opa óf onze samenleving van nu slecht is.? Die verandering van moreel bewustzijn bracht de jonge Sebbag ertoe niet meer op de samenleving te vertrouwen. De samenleving kan immers elk moment van mening veranderen, dus hoe kun je weten of en wanneer ze de waarheid spreekt??Ik zat op een jesjiwe en uiteindelijk wilde ik ook proberen hoe het was om joods te leven. Toen ik het probeerde, had ik eigenlijk mijn keuze tussen een seculier of een joods leven al gemaakt. Laat ik eerlijk zijn: in eerste instantie had mijn keuze helemaal niets met spiritualiteit te maken, het was gewoon hartstikke lekker. Zodra ik me meer in de joodse leer verdiepte, verdwenen de leegte en de saaiheid. Daarvoor in de plaats kreeg ik voldoening voor alles wat ik deed. Een dag begon zo 24 uur te hebben, precies de tijd die je nodig hebt om alles te doen wat je moet doen. Alle gebeurtenissen, ook de droevige gebeurtenissen, worden onderdeel van een groter traject. Ieder mens moet naar zijn doel, het einde van zijn leven, toeleven. Het gaat erom beter te worden dan je was, waarbij de inspanning en niet het resultaat telt. Als iets niet lukt maar je hebt wel je best gedaan, is het goed genoeg. Dat geeft rust.?Met zijn nonchalante manier van praten wil Sebbag laten zien dat hij net als iedere andere jonge man is. Tegelijkertijd zet hij zich ook af tegen de heersende ideeën en ongemotiveerde beslissingen. ?Het is goed om jezelf te motiveren door redenen te bedenken waarom handelingen, bijvoorbeeld Sjabbat houden, moeten worden uitgevoerd. Het is goed voor jezelf om de zin van handelingen te zoeken. Maar de hele betekenis van een handeling kent alleen G?d. Ik heb daar geen moeite mee. Ik hoef ook niet de gehele betekenis van al mijn handelingen te kennen. Die kent G?d alleen en dat is genoeg.?