Voor lief

Een nieuwe column van Lea Pagrach. Over intermenselijke en minder menselijke relaties.

Haar stamboomnaam is Charlotte Kilmanharan, maar we noemden haar Saar. Ze is tevreden, lief, voldaan en niet veeleisend. Twee keer per dag een bakje brokken en voldoende water, een mand en een kussentje, een botje om op te knagen en een balletje om mee te spelen. Drie keer per dag een eindje lopen, niet te lang want mevrouw heeft wat ouderdomsklachten. En dat is dat. Een volmaakt tevreden wezen. Het liefst ligt ze overigens op een plek die wij kort daarvoor hebben verlaten. Als ik mijn stoel even verlaat om een kopje thee te halen, is deze bij terugkomst bezet. En mevrouw weet niet van wijken. Ze tilt haat hoofd op, knipoogt en slaapt weer door. Elf jaar lang is ze alleen geweest tot wij een mislukte Airedale Terrier aangeboden kregen. Moeder kreeg een nest van tien hondjes die in het geheel niet op haar leken. Wij keken en bezweken. Een stiefzusje voor Saar zodat zij niet zo eenzaam zou zijn.Na acht weken mochten we de partner die we voor Saar hadden gekozen ophalen. We hadden een aantal weken daarvoor al diverse attributen voor Sophie, want zo ging de nieuwe hond heten, in huis gehaald. Saar nam ze ogenblikkelijk in beslag. De grote mand met het nieuwe kussen was nog niet uitgepakt of Saar lag er in. Ook in de bench, een soort kooi waarin puppy?s het best kunnen uitrusten en slapen, was mevrouw regelmatig te vinden. En Saar, de rustige, altijd brave en makkelijke hond liet een bijna menselijk trekje zien. Ze was jaloers! Ze wilde terrein afbakenen. Ze werd chagrijnig en deed een beetje bozig tegen ons. Tot de dag kwam dat we Sophie gingen halen. Saar begroette ons zoals we van haar gewend waren tot ze zag dat in mijn armen een wollig, pluizig, warm wezentje lag dat bewoog. We lieten Saar snuffelen aan Sophie, maar mevrouw wendde sjiek haar hoofd af en liep richting mand. De nieuwe mand, natuurlijk. Die eerste nacht jankte Sophie omdat ze de drukte miste van haar negen broertjes en zusjes. En Saar zuchtte, mevrouw wilde ook wel eens wat nachtrust hebben. Na verloop van tijd werd Sophie groter, veel groter, enorm eigenlijk, zo groot dat Saar nu onder haar door kan lopen. De twee zijn wel aan elkaar gewend inmiddels, ze hadden weinig keus. Maar Saar blijft de baas.Het kon ook het verhaal zijn van twee mensen die een relatie starten. Er zijn zo veel overeenkomsten. Afbakenen van grenzen, terreinbewaking. Die kast is van jou en deze van mij? En mocht je kastruimte tekort komen, waag het dan niet ook maar iets in mijn kast te hangen. Dat ligt er dezelfde avond nog naast. Op de kant van het bed, die jou rechtmatig toebehoort. Als je een relatie hebt dan gaat het over jouw familie en de schoonfamilie en dan vooral over de verschillen die er zijn. Als er kinderen zijn uit een eerdere relatie dan blijven dat toch de kinderen van de ander. Met hun eigen vader of moeder die ooit de partner was van de man of vrouw die je nu zo lief hebt.Je moet leren delen, praten, vertrouwen hebben in de beste bedoelingen van de ander en vooral open en eerlijk communiceren. Want hoe kan hij nou weten dat je zo ontzettend verlangt naar een vrijdagavondbloemetje? Misschien vindt hij dat twee keer per jaar een bloemetje voldoende is. En die twee keer dan ook nog de bos bloemen als een soort trofee voor zich uitdraagt en met een schijnbare nonchalance voor je op het aanrecht legt. En hoe kan hij nou weten dat het feit dat jij een heerlijke fles aftershave voor hem in de badkamer zet niet betekent dat je vindt dat hij stinkt. Je vindt het gewoon heerlijk dat een man af en toe ruikt naar? een aftershave waarvan jij houdt.Na een langere of kortere periode van alleenzijn betekent het hebben van een relatie ook het gedeeltelijk opgeven van een gedeelte van je zelfstandigheid. Je kunt niet meer ineens thuiskomen met een ontzettend leuk kastje dat je ergens bent tegengekomen en dat nu zo leuk zou staan naast je bed. Neen, vanaf nu worden dit soort spullen n