Elke tweede Israëliër is Saddamoloog

De Israëliërs bereiden zich zo goed en zo kwaad als het gaat voor op de oorlog in Irak. Op straat en in de media wordt er volop gespeculeerd over het verloop en de afloop van het conflict. En de overheid, die zendt tegenstrijdige signalen uit, schrijft Inez Polak in Trouw.

De groenteboer weet het zeker. De Amerikanen komen in Irak in de problemen. En hij kan het weten, hij is zelf in Irak geboren en strooit met stereotypen. Saddam is een duivel die alles doet om in het zadel te blijven. De Koerden zijn niet te vertrouwen, ‘houten hoofden’, en zij zullen de Turken een lesje leren als die in de buurt durven komen. De Basraieten zijn daarentegen heethoofden – "Wat wil je, ze zitten de hele dag in die schroeiende hitte dadels te eten". Over de inwoners van Bagdad is hij verdeeld, hij komt er zelf vandaan, ‘een prachtige stad’. Hij vreest dat de Amerikanen geen idee hebben in wat voor slangennest ze zich storten. "Geen van de stammen gunt de ander de macht. Afghanistan was er kinderspel bij."Met het naderen van de oorlog ontpopt elke tweede Israëliër zich als een ware Saddamoloog. Op de tv struikelen de experts over elkaar. Alle drie de netten zenden continu speciale achtergrond- en nieuwsprogramma’s uit. Net 2 heeft een verslaggever in het noorden van Irak, net 10 heeft er een bij de Amerikanen aan de zuidgrens. En op net 33 zendt het leger filmpjes uit: hoe te handelen in geval van een Iraakse aanval. Hield de doorsnee Israëliër zich tot nu rustig, dan zorgen alleen al de opgewonden verslaggevers voor het stijgen van de adrenaline. Zeventig procent van de Israëliërs heeft inmiddels zijn ‘oorlogskamertje’ met plastic afgeplakt. Honderden hebben hun biezen gepakt, richting Eilat of buitenland.Gisteravond kwam ook de instructie om de gasmaskers uit de kartonnen doosjes te halen, nog niet te dragen, maar wel binnen handbereik te houden. Het is een miljoenenbesluit, want eenmaal uit de doos, wordt de levensduur van het masker aanzienlijk bekort. Premier Sjaron verwoordde de tegenstrijdige boodschap die de overheid uitstraalt. "De kans dat Israël wordt aangevallen is één procent, maar we bereiden er ons voor honderd procent op voor", stelde hij (gerust).Rond Tel Aviv en Haifa staan de Patriots. Daarnaast roemen deskundigen de Arrow, de door Israël ontwikkelde anti-raket-raket die er bij de oorlog in 1991 nog niet was. Maar op de vraag of Irak wel over raketten beschikt waarmee het Israël kan treffen, luidt het antwoord: hoogstwaarschijnlijk niet. De meesten achten het ook niet waarschijnlijk dat Irak erin zal slagen een vliegtuig -met non-conventionele lading- richting Israël te sturen."Ik spreek liever niet in percentages, maar ik acht de kans klein dat Saddam Israël zal bestoken", zegt Ofra Bengio, een Irakologe van de universiteit van Tel Aviv. "Bij de vorige Golfoorlog kon Saddam nog beweren dat hij een morele overwinning had behaald -hij sprak van ‘de grootste Arabische overwinning in eeuwen’- door Israël aan te vallen. Nu zal hij al zijn macht en kracht nodig hebben in de strijd tegen de VS", stelt Bengio. Zij noemt meerdere redenen waarom Saddam dit keer Israël met rust zal laten. "Hij moet allereerst de brand in eigen huis blussen. Ten tweede is hij zich ervan bewust dat een non-conventionele aanval op Israël, een Israëlische reactie teweeg zal brengen. Met zo’n aanval zou Saddam bovendien de VS internationaal in het gelijk stellen. En dat terwijl hij juist hoopt zich te redden door middel van een internationale interventie tegen de Amerikanen. Tenslotte beschikt Saddam niet over dezelfde capaciteiten als in 1991. Dit keer staan er in het westen van Irak geen raketten klaar, voorzover bekend."In Israël spreekt iedereen ook al over de dag na de oorlog. Bij de vorige Golfoorlog moesten de VS aan Rusland beloven dat zij ook het Palestijns-Israëlische conflict zouden aanpakken. Het resulteerde in de grote Midden-Ooste