In het water lossen verschillen op

Terwijl in Irak de oorlog woedt en in eigen land het vredesproces is vastgelopen, bezocht een groep Israëlisch-Palestijnse zwemcoaches j.l. donderdag Eindhoven.

Geen woord over de oorlog in Irak, geen woord over het Israëlisch-Palestijnse conflict. In uitgaanscentrum De Tongelreep staan de middag luchtiger, maar daarom niet minder belangrijke thema?s op de agenda: periodisering, lactaatmetingen,en (an)aerobe vermogens.Gastspreker Jacco Verhaeren is dan ook "geen Gretta Duisenberg, maar gewoon zwemtrainer.""Sport is een boodschap van vrede."Voor een verhelderend exposé over het vastgelopen vredesproces in eigen land of een kritische beschouwing over de oorlog in Irak is de zestien leden tellende Israëlisch-Palestijnse delegatie ook niet naar Eindhoven gekomen. Hoe denkt en werkt de trainer van tweevoudig olympisch kampioen Pieter van den Hoogeband? Op die vraag willen de zeven Israëliers en negen Palestijnen, van wie het merendeel zwem-coach-in-opleiding, graag een antwoord, en dus zet Verhaeren na de lunch geduldig de hoofdlijnen van zijn succesvolle aanpak uiteen.Splash for peace heet het vredesproject dat Israëlische en Palestijnse zwemcoaches onder de vlag van The Pres Center for Peace, een ongebonden stichting die zeven jaar geleden werd opgericht door oud-minister Shimon Peres, in staat stelt hun kennis te vergroten en uit te wisselen. Niet gescheiden, zoals in het dagelijks leven, maar in gezamenlijkheid. "Wij doen waar onze politici niet in lijken te willen slagen: onderling begrip kweken door samenwerking op gang te brengen", benadrukt projectleider Shay Notikin-Polanitzer.Woensdag kwam de delegatie aan in Nederland en dat was al een klein wonder op zich. Door de verhoogde staat van paraatheid in verband met de oorlog in Irak, weigerden de Israëlisch autoriteiten de vereiste visa te verstrekken aan de Palestijnse deelnemers aan de stage, die grotendeels wordt gefinancieerd door de Nederlandse zwembond, NOC-NSF en het ministerie van WVS. Na bemiddeling van de Nederlandse ambassade kon het gezelschap alsnog vertrekken. Pas in het vliegtuig schudden de cursisten elkaar voor het eerst de hand. "Amper 24 uur bijeen en nu al vrienden", glundert chef d?equipe Baruch Chass.De oorlog in Irak heeft de toch al verziekte verhoudingen in Israël op scherp gezet. Zoniet in de groep met coaches-in-opleiding, die sinds de aankomst in Nederland zonder beveiliging op pad is. Op gesprekken over de oorlog rust geen taboe. "We mijden het onderwerp niet. Onder de huidige omstandigheden kan dat ook niet", zegt teambegeleidster Merov Olejnik. "maar we zijn meer geïnteresseerd in wat ons bindt dan in wat ons scheidt. Dat is ook de kracht van het projekt."Dat sport verbroedert was al langer bekend. Maar in Israël gaat die sleetse waarheid vandaag de dag meer op dan ooit tevoren, claimt Olejnik. Ze excuseert zich op voorhand voor haar "wellicht wat al te filosofische metafoor", maar het beeld is volgens haar te mooi om onvermeld te laten. "Zwemmen is een sport die zich leent voor integratie. Ga maar na: vrijwel naakt gaat iedereen-Arabier,jood en Palestijnen-te water, als om te onderstrepen dat we allemaal gelijk zijn. In het water lossen zogenaamde verschillen als vanzelf op."Maar een zwembad is in de Palestijnse gebieden amper te vinden, weet Anwar Abu Rumeileh, onbewogen schetst hij een beeld van de dagelijkse realiteit in de bezette gebieden:roadblocks, geweld en intimidatie. "Omdat we ons vaak niet kunnen verplaatsen, komt van zwemmen niet veel."Het verouderde Tongelreep-bad in Eindhoven, dat door PSV-zwemmers vaak een ‘klotsbak’ wordt genoemd, is in Rumeilehs ogen" a perfect and beautiful pool". Cynisch: "Wij zijn al blij met een gat in de grond."Splash for Peach moet volgens projectleider Notkin-Polanitzer worden uitgelegd als een schrille aanklacht tegen de onverzoenlijke logica van de machthebber