Inburgeren

"Sjaron heeft de verkiezingen gewonnen, was de eerste zin die ik moest leren op mijn oelpan."

Met een constant Russisch gezoem op de achtergrond, doe ik een poging om nou eindelijk eens Ivriet te leren. Mijn Russisch gaat er in elk geval op vooruit.En terwijl we ’s ochtends woordjes stampen en werkwoorden moeten verbuigen, breng ik het geleerde ’s middags meteen in praktijk. Want in deze regio spreekt men bij bijna geen enkele instantie of overheidsinstelling Engels. Ik heb inmiddels een bezoek gebracht aan Binnenlandse Zaken. En nu ben ik in het bezit van een Israëlisch identiteitsbewijs. Op de een of andere manier voelt het goed om het te hebben. Zelfs wanneer ik mocht besluiten niet de rest van mijn leven in Israël te slijten – een jid kan grote spijt krijgen – ben ik blij dat ik dit heb.Dat het voor anderen ook belangrijk is, blijkt wel uit het feit dat er tot nu toe geen les vooorbij is gegaan, waarin niet iemand zijn nieuwe ’teudat zehut’ heeft laten zien. Sommige veranderen zelfs hun naam. Maar het zal nog wel een paar weken duren tot dat ‘Jorgé’ inderdaad reageert op ‘Avi’.De situatie in Israël gaat een beetje langs me heen. In het dorpje waar ik woon, gebeurt helemaal niets. Wat ik trouwens nog steeds heerlijk vind. (Met de geiten gaat het goed.) Ook in de iets grotere stad waar ik naar de oelpan ga, merk je heel weinig van de onrusten. Maar dat er een gespannen situatie is, blijkt steeds opnieuw en is toch steeds weer onverwacht.De teleurstelling was dan ook groot toen bleek dat het uitstapje met de klas naar Jeruzalem wel doorging maar dat wij, om veiligheidsredenen, niet naar de oude stad konden gaan.Toch gaat het leven hier gewoon door. En met mijn zonnebril, dag in dag uit op mijn hoofd, en mijn mobiele telefoon binnen handbereik, heb ik het gevoel dat ik al helemaal aan het inburgeren ben.Vorige colums van JS vind je in het archief van de jongerenrubriek.