De Tien Geboden volgens Solomon Burke

Solomon Burke (Philadelphia, Pennsylvania, 1940) is zanger en begrafenisondernemer. In Trouw vertelt hij aan Arjan Visser zijn visie op de Tien geboden.

Gij zult geen andere goden voor mijn aangezicht hebben"Waar héb je het over? Er is maar één God! Dat weet ik al zo lang als ik denken kan."Gij zult u geen gesneden beeld maken noch enige gestalte van wat boven in de hemel, noch van wat beneden op de aarde, noch van wat in de wateren onder de aarde is"Als je mijn website bezoekt, staat er ‘Enter the Kingdom’: treed het koninkrijk binnen. Dat klopt. Ik zit op het podium, maar ook thuis, vaak op een troon. Klopt. Ik heb een staf. Klopt ook. Maar als je denkt dat ik al die dingen doe omdat ik mij wil laten verafgoden, heb je het toch mis. Er is geen wezenlijk verschil tussen de dansende menigte in de zaal en Solomon Burke die op de bühne staat. Ik noem mezelf The King of Rock en Soul, maar zijn we niet allemaal priesters en koningen? Als ik jou mijn mantel omdoe, ben jij ook een koning. Ik ben niets meer dan jij. Stroomt er bloed door jouw aderen? Bij mij ook. Jij ademt. Ik ook. Dat ik een koninklijke titel draag, heeft niets met eerzucht te maken. Mijn grootmoeder heeft mij naar de koning uit de bijbel vernoemd. Ze noemen me ook The Bishop, een soul-ikoon en een levende legende. Ik vind het allemaal best. Ze mogen ook zeggen dat ik oude sok ben, dom of dik; het maakt allemaal niks uit. Het enige wat mij echt zou raken is als mensen beweren dat ik geen kind van God ben."Gij zult de naam van de Here, uw God, niet ijdel gebruiken"Toen ik de songteksten voor mijn laatste cd onder ogen kreeg, las ik dat de bijdrage van Tom Waits, ‘Diamond in Your Mind’, ging over een meisje dat nooit bad -zoiets kon ik onmogelijk zingen. Hoe bestaat dat nou: iemand die nooit bidt? Ik belde Tom op en zei: ‘Als dat meisje al de dingen heeft meegemaakt die jij beschrijft, kan ik gewoon niet geloven dat ze de hulp van God niet heeft ingeroepen. Mag ik een kleine wijziging in de tekst aanbrengen?’ ‘Tuurlijk, man’, zei Tom, ‘verander wat je wil’. En zo komt het dat het meisje in de song God alsnog vraagt haar te helpen. Veel beter zo. Het doet mij zeer als mensen God ontkennen of vervloeken. Ik begrijp het wel. Wie anders dan de Hogere Macht kun je nog aanroepen als alles in je leven misgaat? Maar als jij hier vloekend binnenkomt, zal ik je vriendelijk verzoeken de kamer weer te verlaten. Ik zal voor je bidden, maar de kans is groot dat je in de hel eindigt als je niet tot inkeer komt. For sure! Je denkt toch niet dat de duivel daar in zijn eentje wil blijven zitten?"Gedenk de sabbatdag, dat gij die heiligt, zes dagen zult gij arbeiden en al uw werk doen; maar de zevende dag is de sabbat van de Here uw God, dan zult gij geen werk doen"Twaalf jaar voordat ik werd geboren, werd mijn komst al aangekondigd. Mijn grootmoeder -een verbijsterende persoonlijkheid; als ze hier was, zou je uren naar haar luisteren, vergeten te eten en te drinken- kreeg een visioen: ‘Er is een jongen in aantocht, een prediker, een koning, voor wie je nu een kerk moet stichten’. Ze zag mijn leven. Ze zag dit verhaal. Ik ben ervan overtuigd dat ze zelfs onze ontmoeting heeft gezien.""Ik kwam op een prachtige avond, terwijl de broeders en zusters trombone speelden en halleluja zongen, in een bovenzaaltje van de kerk ter wereld en ben sinds die dag bisschop, spiritueel leider van The House of God for All People. We hebben, in de loop der jaren, zo’n zestig kerken gehad. Zestig plaatsen waar mensen in Zijn Naam samenkomen. We geloven in Jezus, in de maagd Maria; in alle zaken waar de katholieke kerk voor staat. Maar op zich maakt het mij niets uit waar ik God aanbid. Ik voel mij in iedere kerk, in ieder synagoge, in iedere tempel, maar ook in iedere concertzaal thuis. Ook als ik ‘Tuttifrutti, o Rudy’ zing, prijs ik de Heer. De kerk, dat zijn wij zelf. Begrijp je wat ik bedoel? Nee, niet een andere