Zijn project

"Denk niet dat een partner je leven inhoud gaat geven. Dan ben je een ongeschikte partner," vindt koppelaarster Lea Pagrach-van Coeverden. Haar nieuwste column.

Er gingen wat maanden overheen en ondanks het grote aantal nieuwe mannelijke cliënten zat er voor haar niet echt eentje bij. Als het voor cliënten wat lang duurt voor ik een voorstel kan presenteren dan laat ik vaak even wat van me horen, een briefje of een telefoontje: "Ik ben je niet vergeten!"Wat ik vaak constateer, is dat de partner naar wie men op zoek is, een aanvulling moet zijn voor een leven waarin men emotioneel niet aan zijn trekken komt. Maar als men ervan uitgaat dat een partner een oplossing is voor eenzaamheid, zelfrespect en geluk, dan heb ik een droevige mededeling. Je kunt pas aan een gelijkwaardige en volwaardige relatie beginnen als je zelf goed in je vel zit, als je een tevreden en zinvol bestaan hebt, je omringd weet door vrienden en mensen die van je houden en contacten waarin je zelf ook investeert. Pas dan mag je eigenlijk verwachten open te staan voor een gelukkige relatie. En hoe krampachtiger je op zoek gaat hoe verder "de ware" van je weg is. Want niemand wil iemands "redder" zijn.Ik heb wel eens gehoord dat iemand zijn vrouw zijn "project" noemde. Zij kwam uit een ongelukkige relatie en haar zelfrespect had wat deuken opgelopen. Toen ontmoette ze HEM, een man waar ze op slag verliefd op werd. En hij was een "redder", iemand die er van geniet dat hij iemand helpt bij het proces van verwerking en beter worden, helen. Op zich is dat lofwaardig en iets wat veel mensen voor elkaar doen. Bij deze man was echter het probleem dat hij niet alleen steeds trots aan familie en vrienden vertelde hoe goed het met haar ging, hoeveel kilo ze was aangekomen, maar hij een soort woordvoerder van haar emoties werd. Hij sprak ook in gezelschap, in haar aanwezigheid, steeds over hoe slecht het vroeger met haar ging en met glimmende oogjes van ontroering bekeek hij dan zijn "creatie". Toen zij hem op dat gebied niet meer nodig had omdat ze, mede dankzij hem, geleerd had van zichzelf te houden en van het leven te genieten, had hij er veel moeite mee om de reddende rol te transformeren naar die van een betrokken en liefdevolle partner. Zo probeerde hij nog steeds als er onenigheid was haar de schuld te geven en hij vond het erg moeilijk te erkennen dat ook hij, zelfs hij, wel eens fouten maakte.Goed naar jezelf kijken en naar je functioneren zou iedereen regelmatig moeten doen. Want wie denkt dat hij perfect is maar gewoon niet kan leven zonder een partner, hyperventilerend op de bank zit te wachten tot de telefoon gaat, van eenzaamheid er voor zorgt dat iedere vrije plek in de agenda gevuld is, doodsangsten uitstaat bij het idee van een toekomst zonder partner, die persoon moet eerst eens leren van zichzelf te houden. En ophouden zich alleen maar te beklagen over het alleenzijn. Pas als je die gevoelens loslaat, ben je een aantrekkelijke levenspartner. Ben je alleen op zoek naar iemand aan wie je je krampachtig kunt vastklampen alsof het een reddingsboei is? Denk je dat die ander je leven inhoud gaat geven? Dan ben je een ongeschikte partner want je bent niet op de wereld om elkaar te redden, maar om elkaar aan te vullen.Eerdere columns van Lea Pagrach-van Coeverden vindt u in het archief van de rubriek Samenleving en identiteit.Up-two-date, joods relatiebemiddelingsbureau