Na de Vrouwen-werkconferentie “5 voor 12”

"Moe maar voldaan? Bijna! Uitgeput en dolblij."Die woorden van Vera Bondy geven haar persoonlijke gevoelens weer na afloop van de Werkconferentie voor Amsterdamse vrouwen "5 voor 12", die gisteren, ondanks de zware storm, in het Amsterdamse stadhuis heeft plaatsgevonden.

Er was niet één wanklank! Er dreigde niet eens een conflict! Er werden vriendschappen gesloten.En daar ging het nog niet eens om.De storm en de griep hadden toch wel toegeslagen onder deelneemsters en inleidsters, zodat er uiteindelijk iets minder waren dan voorzien, maar op de inhoud van onze bijeenkomst heeft dat geen merkbaar effect gehad.Zelf zou ik al dolblij zijn geweest als er vijf hele praktische bruikbare tips naar boven zouden zijn gekomen. Het waren er minstens 50!Het was indrukwekkend, het was ontroerend en… wat werd er hard en serieus gewerkt om constructief en creatief naar Amsterdam te kijken, naar mogelijkheden om ergerlijke en ongewenste zaken te bestrijden, om de aangename en dierbare aspecten van Amsterdam te versterken en om nieuw dingen te bedenken die Amsterdam nog leuker, veiliger, plezieriger maken dan deze stad toch al is.De oudste deelneemster was 84 jaar en de jongste 7 maanden: de moeder had geen oppas en het kind ging, genietend, bijna de hele tafel rond van schoot tot schoot, gaf de hele dag alleen brede smiles en verder geen kik.Door de zware storm werd ik na afloop door een vriendin naar huis gereden. In haar autootje moslima’s uit drie verschillende werelddelen – zij allen waren ook de hele dag in de Boekmanzaal geweest, drie van hen al eerder bij de voorbereidingen betrokken – en ik als joodse vrouw, uit een vierde werelddeel, ertussen. Amsterdams op z’n best.Voorlopig hartelijk dank voor uw medeleven, -denken en -voelen.Vrede, Salaam, Sjalom.Vera Bondy