‘Ess, ess, mein kind’ – de missie van een joodse moeder

Er is geen joodse moeder die zich geen zorgen maakt of haar zoon goed eet. Dat geldt zeker voor moeders wier zoon in militaire dienst is.Dit is het verhaal van een van die joodse moeders, maar ook het verhaal hoe haar zoon en zijn 35 hongerige medesoldaten in Nabloes voedsel kregen van onbekenden.

Susie Weiss hoorde in het telefoontje van haar zoon na Rosj Hasjana hoe hij de eerste dag 25 uur onafgebroken surveillancedienst had gedaan, en dat hij de tweede dag had doorgebracht met slapen en bidden. "Hij kon niet meer meenemen dan er is zijn zakken paste, en dat kwam neer op een challe, een zak snoep en een machzor, en dat het allemaal goed was verlopen. maar ik hoorde door alles heen dat hij vreselijke honger had, en hij niet alleen maar iedereen in zijn eenheid, en dat zijn 35 jonge jongens."Dat was voor moeder Suzie het begin van een missie: ze vertelde Roni, de baas van Kippa Aduma, Ari’s favoriete shoarmatent in Ra’anana, onder welke omstandigheden Ari en zijn makkers leven. Roni regelde een bestelwagen. Suzie’s volgende stop was een natuurvoedingswinkel. Opnieuw deed ze haar verhaal, en kreeg daar een doos met 80 blikjes drinken. Bij bakkerij Balkan mocht Suzie om half acht terugkomen om alle overgebleven brood op te halen. Bij Meatland, een handel in diepvriesproducten, kreeg ze van de Zuidafrikaanse eigenaars voor elke soldaat in Ari’s eenheid een doos koekjes.In tijd van een half uur had Suzie Weiss een wagen vol leeftocht voor haar zoon en zijn maten."Iedereen was zo behulpzaam, zo aardig", zegt ze, "terwijl je zo vaak hoort dat Israëli’s grof en egoistisch zijn. Ik hoefde vaak niet eens mijn hele verhaal te doen hoe die jongens daar in dat vreselijke oord zonder koelkast honger zaten te hebben." Later ging Suzie met haar kinderen naar bakkerij Roladin in Kadima, waar rondleidingen door de fabriek worden gegeven. terwijl de kinderen koekjes en taartjes kregen vroeg ze of er misschien nog wat over zou blijven dat ze ’s avonds naar haar zoon de soldaat kon brengen. Even later kreeg ze 15 honingtaartjes waarop met glazuur de woorden "l’chayal tzava, shana tova" (voor een soldaat van het Israëlische leger een gelukkig nieuwjaar). Vrienden lieten weten dat ze blij waren met de gelegenheid iets voor de soldaten te kunnen doen, en brachten zakken vol lekkers.Maar er was nog wel een probleem: hoe moest al dat eten bij de soldaten in Nabloes worden afgeleverd? Dat dreigde een militaire operatie te worden. Na overleg met zoon Ari werd afgesproken dat zij moest zorgen dat de bestelbus tussen 11 en 12 uur ’s nachts in Ari’el was, dan zou hij er voor zorgen dat alles op de juiste plek terecht zou komen. Voor het transport naar Ari’el werd Ari’s zuster Penina ingeschakeld.Broer en zus spraken af elkaar te ontmoeten bij het benzinestation aan de rand van Ari’el. De chauffeur van de legerjeep waarmee Ari was gekomen en waarmee de voedselvoorraad naar Nabloes zou worden vervoerd flipte compleet toen hij zag wat er allemaal mee moest. De spullen werden vanuit de bestelbus in de jeep geladen en in Nabloes door de soldaten uitgeladen. Een paar uur later kreeg Suzie Weiss een telefoontje van haar zoon. Hij was de koning van de dag, en vertelde dat hij er 34 vrienden bij had. "Ik hoorde ze lachen en schreeuwen op de achtergrond, en iemand riep in de telefoon: mevrouw Weiss, U hebt geen idee wat U voor ons gedaan hebt." vertelt ze.Ari zelf voegt eraan toen: "Iedereen was zo dankbaar, ze vonden mijn moeder geweldig. Er was zoveel te eten dat we het niet eens in een keer op konden. We hebben nog wat blikjes, taart en koekjes over. Ik was heel trots dat ik kon vertellen dat mijn moeder er niets voor had betaald, dat alles geschonken was door winkels. Voor mij was veel belangrijker hoe ze dat voor elkaar had gekregen dan wat we uiteindelijk hadden gekregen."Voor Suzie Weiss was het uiteindelijk alleen maar de daad van een joodse mama. "Mijn doel was dat ze vo