Internationaal Film Festival Rotterdam 2003

L’Arene du meurtre (The Arena of Murder) uit 1996, van de Israëlische filmmaker Amos Gita is een eigenzinnige, sterk persoonlijk getinte schildering van het Israëlische landschap naar aanleiding van de tragische moord op premier Rabin. Op 4 november 1995 werd de Israëlische president Itzhak Rabin in Tel-Aviv vermoord. Naar aanleiding hiervan, maar tegelijkertijd een eigen traject volgend, werd drie maanden later The Arena of Murder gemaakt, een film waarin de eigenzinnige cineast Amos Gita? met een omtrekkende beweging een land in rouw schetst. Gebruik makend van een grote diversiteit aan beelden – uitgebreide travelling shots, interviews, opnamen van een rockconcert – komen in een rustig tempo verschillende aspecten met betrekking tot Rabins moord en de toekomst van het land aan de orde. De film opent met een interview met Rabins weduwe Lea Rabin, die te kennen geeft nog steeds optimistisch te zijn over de toekomst van de staat Israël, ondanks deze wrede en zinloze moord. Diverse gebieden van het land, zoals Haifa, de Gazastrook en de Golanvlakte, worden aangedaan: beladen plekken die op een neutrale manier in beeld worden gebracht. Uri Simchoni, een generaal uit het Israëlische leger, wijdt uit over het begrip moed. Rockzanger Aviv Geffen, die op de avond van de moord op Rabin nog met hem voor de vrede zong, vertegenwoordigt de stem van de jeugd die het geweld beu is. Hannah Schygulla horen we in de vorm van gesproken teksten. The Arena of Murder is impressionistische ballade, persoonlijk dagboek, road movie en statement ineen. Centraal thema in de film is hoe de vrede in Israël te bereiken is, en of de schokkende moord op Rabin hiertoe zou kunnen bijdragen.De door de Oscar-commissie geweigerde film Divine Intervention, (Juryprijswinnaar op het Cannes Filmfestival!) is op het IFFR wel te zien.Winnaar van de Juryprijs op het festival van Cannes werd geweigerd voor de Oscars omdat Palestina geen wettelijk erkend land is. Over twee geliefden aan weerszijden van een Isra?lische grenspost, die elkaar alleen op het checkpoint kunnen ontmoeten. Inclusief ninja. Regisseur Elia Suleiman speelt in deze tragikomische kroniek over het alledaagse leven in Palestina zelf de zwijgzame, wat droevig ogende held met de initialen E.S. Zijn verloofde woont aan de andere kant van een Israëlische controlepost, dus de twee geliefden kunnen elkaar alleen bij zo’n checkpoint ontmoeten. Samen observeren ze zwijgend de wereld om zich heen. De realiteit lijkt absurder dan de beste grap. Een man dumpt elke dag zijn vuilnis in de tuin van de buren. Een kerstman wordt gemolesteerd door boze kindertjes. Een ballon met het gezicht van Arafat trekt een lange neus naar alle checkpoints en zweeft over Jerusalem, terwijl op de grond de soldaten lopen te klunzen in een poging de ballon te arresteren.Wat later zien we soldaten oefenen op een schietschijf in de vorm van een Palestijnse vrouw. Plots duikt een heuse ninja-strijdster voor hen op. In de spectaculaire en cartooneske actiescène die daarop volgt zitten special effects die in The Matrix niet zouden misstaan.Er werden reeds vergelijkingen gemaakt met de films van Tati, Nanni Moretti, Otar Iosseliani, Roy Andersson en Buster Keaton, maar dat doet onrecht aan de eigenheid van Suleimans tweede speelfilm, die door zijn politieke en persoonlijke lading een wrang-melancholieke smaak heeft. Niet voor niets luidt de ondertitel: A Chronicle of Love and Pain. De film werd bekroond met onder meer de Juryprijs in Cannes.Te zien:24 januari in Pathé 1 om 19:30 uur26 januari in Cinerama 6 om 14.30 uur31 januari in Pathé 5 om 22.45 uurDocumentary Credit, van Eva Meyer en Eran Schaerf is een qua vorm bijzondere documentaire over het begrip ’thuis’, plaats/eigenheid en geografie.In meeslepende, raadselachtige travelling-shots doorkruisen Meyer and Schaerf de wegen van een Palestijns vluchtelingenkamp. Af en toe zien we kinderen, ontmoetingen tussen mensen, maar bovenal worden we o