Nieuwsblad van het Noorden ontkent met leugens collaboratie

‘Het Schandaal, de "aanpassing" van het Nieuwsblad van het Noorden’. Zo heet het nieuwe boek van Johan van Gelder uit Ramat-Gan. Johan van Gelder geeft in dit artikel in het kort weer waar zijn boek over gaat.

Uitgangspunt was gewaar te worden wat het Nieuwsblad van het Noorden aan informatie heeft verstrekt en hoe het met name het joodse bevolkingsdeel bejegende. Het resultaat was schrikbarend. Het Nieuwsblad van het Noorden bleek een wezenlijke rol te hebben gespeeld in het aanwakkeren van jodenhaat. De directie en de redactie waren de Duitsers gunstig gezind en op alle mogelijke manieren werd de Duitse ideologie dan ook aan de circa zestigduizend abonnees overgedragen.Na de Tweede Wereldoorlog hebben de uitgevers van het Nieuwsblad van het Noorden, de gebroeders Hazewinkels alsmede de redactie met allerlei leugens hun collaboratie ontkend. Ze stelden eerder ?bovengronds verzet? te hebben gepleegd. Een stokpaardje daarbij was, dat ze geweiged hebben op voorstel van de Duitse bezetters een NSB-hoofdredacteur in dienst te nemen. Wel waren ze echter eerder bereid geweest NSB-redacteur Spaans aan te stellen, die een belangrijke positie bij de redactie innam en de vrijheid had omstreden hoofdartikelen te schrijven. Ook werden anti-joodse artikelen geplaatst van de Haagse correspondent Knijff, die op eigen voorkeur in dienst was genomen.Tijdens de perszuivering in Nederland zijn de Hazewinkels en de redactieleden op dubieuze gronden gerehabiliteerd. Tot ergenis van verzetsbladen zoals Trouw en Het Parool, meende de Raad van Beroep voor de Perszuivering onder meer dat het Nieuwsblad een ‘gunstige indruk’ had gemaakt en het zaak van de leiding was geweest dat de krant leesbaar was gebleven.De Nederlandse overheid en het Nieuwsblad van het Noorden hebben geen morele verantwoordelijkheid willen dragen voor de gebeurtenissen tijdens de Tweede Wereldoorlog jegens het joodse bevolkingsdeel, dat ondanks zijn Nederlandse nationaliteit categorisch werd gediscrimineerd.Minister-president W. Kok verklaarde dat Nederland niet verantwoordelijk kan worden gesteld voor de gebeurtenissen tijdens de Tweede Wereldoorlog, omdat het land bezet was. Hij wilde niet verder gaan dan het aanbieden van een excuus voor de ‘kille, bureaucratische en formalistische houding’ van de Nederlandse overheid tegenover de joden na de Tweede Wereldoorlog, zonder daarbij verkeerde bedoelingen te willen veronderstellen bij de autoriteiten. Het excuus ging gepaard met een terugbetaling van 350 miljoen gulden voor geroofde joodse bezittingen. Ook het Nederlandse bank- en verzekeringswezen tastte in de buidel.Twee onderzoekers concludeerden later onafhankelijk van elkaar, dat de Nederlandse overheid wel degelijk profijt heeft getrokken van de holocaust en dat het slechts één doel voor ogen had: het spekken van de schatkist en het heffen van zoveel mogelijk belastingen op de erfenissen van vermoorde joden. Geschat wordt, dat dit het rijk alleen al vijfendertig miljoen gulden extra heeft opgeleverd. Ook werd de conclusie van een onderzoekscommisie als zou de overheid geen geld hebben verdiend aan de holocaust de grond ingeboord.Minister van Financien, drs. G. Zalm, deelde de visie van premier Kok. In een brief aan professor Landsberg in Haifa schreef hij dat ‘met betrekking tot de schuldvraag ten aanzien van het lot van de Nederlandse joden tijdens de holocaust de Nederlandse regering de vaste overtuiging is toegedaan, dat het haar plicht ten aanzien van de joodse burgers niet heeft verzaakt.’Hiermee doen de bewindslieden de geschiedenis geen recht aan, omdat in de kolommen van het Nieuwsblad van het Noorden een groot aantal namen voorkomt van Nederlandse autoriteiten, die destijds met de Duitsers hebben samengewerkt, terwijl ook het ambtelijke apparaat als handlanger van de Duitsers optrad.Geponeerd wordt, dat de opmerkingen van de twee bewindslieden hard aankwamen bij de Nederlandse joden in Israël, die onder de Duits/Neder