Weinig mensen weten over het lot van de circa 800.000 tot 1 miljoen Joden die in de vorige eeuw (1948-1973) zijn verjaagd en verdreven uit de Arabische wereld. Ze moesten gedwongen een nieuw bestaan opbouwen in Israel, maar ook in Frankrijk, de Verenigde Staten, Canada en enkele honderden in Nederland. Zo woonden er 300.000 Joden in Marokko, 140.000 in Algerije, 80.000 in Egypte, 160.000 in Irak, 65.000 in Jemen en 105.000 in Libië.
Een rapport uit 2010 van de organisatie Justice for Jews from Arab Countries leverde harde bewijzen dat de Arabische staten de vervolging en de daaropvolgende verdrijving van de Joden zorgvuldig hadden gepland.
Documenten onthullen dat Arabische regeringen hun Joodse inwoners wilden straffen voor de stichting van de staat Israël. Deze regimes bevroren de banktegoeden van hun Joodse onderdanen en confisqueerden al hun onroerend goed. Vervolgens werden de Joden stelselmatig van al hun bezittingen beroofd en gedwongen te vertrekken. Velen van hen kwamen in Israël in vluchtelingenkampen terecht, om vanuit het niets een nieuw bestaan op te bouwen.
Zij worden vaak vergeten vluchtelingen genoemd, omdat er nauwelijks aandacht is besteed aan hun verdrijving. Enerzijds omdat zij niet tijdens één oorlog hun geboorteland verlieten, maar verspreid over een periode van 20 tot 30 jaar. Zij worden ook vergeten genoemd omdat de VN hun verdrijving nooit heeft veroordeeld, zij geen hulp van de VN kregen en geen erkenning of schadeloosstelling door de Arabische landen of de internationale gemeenschap.
Nu de Palestijnse vluchtelingen problematiek international bovenaan de agenda staat, zijn er steeds meer Joodse vluchtelingen uit Arabische landen en hun nakomelingen die zich geroepen voelen om te spreken over hun geschiedenis en het leed wat hun is aangedaan door landen die zij honderden jaren hun thuis mochten noemen.
Bron: Justiceforjews, Wikipedia
