United believers in de Mozes en Aäronkerk

Journaliste Vera Bondy was op uitnodiging in de Mozes en Aäronkerk om te horen of het voortgezet onderwijs iets merkt van de dreigende oorlog. "Hoe had ik thuis kunnen blijven op 24 februari?"

De meest kenmerkende was wel: ?Het leeft wél maar er broeit niets.? Verder werd er heel weinig over de begrenzingen van de eigen organisatie heen gekeken al was het alvast heel hoopvol dat ze er allemaal waren. Het tweede onderwerp van de avond, namelijk ?kunnen wij strategieën bedenken om te voorkomen dat Amsterdammers tegenover elkaar komen te staan?? leverde veel minder op. Wél werd er na afloop druk genetwerkt.Een vervolg(je)De volgende dag was de overhandiging van bijna 80.000 handtekeningen die de Nederlandse Coalitie voor Vrede had vergaard. Een grotendeels ander publiek in dezelfde kerk, die ooit was gebouwd om de Jodenbuurt door imposante afmetingen te intimideren, nu echter beschikbaar is voor solidariteitsmanifestaties, tentoonstellingen, concerten en bovenal vreedzame ontmoetingen. En weer werd er druk genetwerkt. (Voor hen die nooit naar dat soort bijeenkomsten gaan: met een kop of glas inde hand zoek je een persoon op die iets interessants heeft gezegd of een naamkaartje draagt met iets dat je nieuwsgierigheid opwekt. Je stelt je voor, noemt je eigen achtergrond en stelt een vraag. Zonodig stel en beantwoord je meer vragen waarop visitekaartjes of op z?n minst email-adressen worden uitgewisseld.) En ik maar denken dat ik iedereen in de multi-culti en multi-reli wereld al ken. Nee, mijn netwerk groeide toch nog op die twee avonden.?Waarom moet je zo nodig je netwerk uitbreiden?? hoor ik hersenen kritisch tekeer gaan. Ik zal het u zeggen: mijn werk bestaat al meer dan 25 jaar uit multi-culti en multi-reli en mijn leven al 60 jaar.Resultaat(je) )Het praktische nut echter bleek meteen de volgende dag toen mails binnen kwamen met eerst nog vage, later steeds concreter wordende aankondigingen voor een nationale bijeenkomst, alweer in de Mozes- en Aäronkerk. Tal van moslim-organisaties mailden driftig in de ronde, allemaal doordrenkt van het belang om de vrede binnen Nederlands grenzen te bewaren. En ik, doordrenkt van hetzelfde belang, stuurde de mail van Ceylan, een ?nieuwe (dus van oorsprong Nederlandse) moslima? en verbonden aan de Stichting Islam en Burgerschap, door naar de rebbe, naar joods.nl en mijn overige netwerk waarin ook kinderen, vrienden, collega?s.Maar dan:Bingo! De klap op de vuurpijl ? binnen enkele dagen tot stand gekomen ? was een mail van Haçi Karancaer, landelijk voorzitter van Milli Görüs met een oproep om aan de herdenking van de Februaristaking deel te nemen. Voor niet ingewijden: Milli Görüs heeft de reputatie een Turks nationalistische organisatie te zijn. En juist die organisatie doet wat de meeste joodse organisaties nalaten. Onder druk van de oorlogsdreiging weliswaar en de behoefte aan een vreedzaam bestaan in Nederland maar? ik voelde (en voel) plaatsvervangende schaamte over de joodse laksigheid. Ik gebruikte mijn oude en degelijke netwerk om ook tal van moslim-organisaties die niet op de lijsten van Ceylan en Haçi stonden te informeren. En ook weer op onvolprezen joods.nl vindt u desgewenst de oproep van Haçi.Wat dus vijf dagen daarvoor nog niet leefde was nu zeer snel ontstaan: over en weer attenderen al dan niet eerste-generatie moslims en joden elkaar over activiteiten, die vast niet de wereldvrede kunnen redden maar wél pais en vrêe in de Nederlandse samenleving! .En nu landelijk)Tenslotte was maandagavond, 24 februari, in de Mozes en Aäronkerk zeer indrukwekkend. Met een bliksemactie had de (landelijke) Raad van Kerken, de Stichting Islam en Burgerschap en een heleboel andere organisaties ? onder meer het NIK en de LJG ? een programma gebouwd waarin iedereen op zijn en haar beurt zich kon herkennen.Burgemeester Cohen werd gevolgd door een joodse zanger met ?een lied van vre