Uit het dagboek van een vredestichtertje. Alf. 79: Eldad Kisch en zijn meeische collega’s hielden specialistenpolikliniek op de Westbank. Het was een memorabele tocht, heen zowel als terug.
Het was een drukke zaterdag ditmaal. Specialistenpolikliniek in het dorp Krawat Bnei Zeid. We moesten nogal omrijden om er te komen, want allerlei wegen zijn afgsloten vanwege de veiligheid, een heilige koe die voor alles gebruikt kan worden. Onze navigator had op de heenweg al een fout gemaakt, zodat we later dan gewoonlijk aankwamen. Tientallen patienten zaten geduldig te wachten, en we hadden enkele uren volop werk.
Na afloop, na de gebruikelijke en onvermijdelijke maaltijd, wilden we ook wel weer naar huis. Een paar kilometer later viel het zelfs mij op als oud-padvinder, gebruik makend van de zonnestand en intens denkwerk, dat we noord-oost-waarts reden inplaats van zuid-westelijk, richting groene lijn. Maar alles is mogelijk op de West-Bank, en misschien was er zojuist weer een weg verboden of afgesloten. Toch niet, we hadden een verkeerde afslag genomen en bevonden ons in een gebied dat waarschijnlijk nog nooit in kaart was gebracht, en ook onze mobiele telefoontjes bleken buiten bereik van de civilisatie. Na ruim een uur van omzwervingen kwamen we weer in bekend gebied, en het bleek nog een eind rijden naar huis.
Dit was niet het eind van de tegenslag. Bij het laatste checkpoint stond een soldaat die vriendelijk maar beslist alles volgens de regels deed. Identiteitskaarten controleren. Ons ongeluk was dat we drie medische studenten uit Be’er Sheva bij ons hadden, die dragers zijn van Amerikaanse paspoorten. Vreemde paspoorten mogen ongehinderd de groene lijn over, maar niet op dit specifieke controlepunt. Of we dat niet wisten? Nee, dat wisten we inderdaad niet, want ze hadden het net gisteren bedacht en verzuimd het aan iemand door te geven. De reden was dat er veel buitenlanders meedoen aan demostraties tegen de scheidingsmuur, en deze subversieve elementen schijnen een voorkeur te hebben voor deze specifieke controlepost. We wezen de soldaat erop dat we terug kwamen, en dat het nu toch te laat was. Enkele telefoontjes en twintig minuten later bleek dit argument ook de hoogste regionen overtuigd te hebben, en we kwamen moe maar voldaan tegen donker thuis.
Toen mocht ik nog even mee demonstreren tegen de bezetting en ander lelijks in Tel Aviv. Het was een lange dag.
Twee dagen eerder brachten we een bezoek aan de kerk in Abu-Gosh, waar we het Requiem van Fauré hoorden; daarna humus eten in Abu-Gosh. Een nogal oecumenisch week-end, dus.
Eldad Kisch woont al meer dan veertig jaar in Israël. "Destijds was ik flink zionistisch, nu ben ik wat gelouterd," omschrijft hij zichzelf. "Ik bekijk de gebeurtenissen in onze streken met bezorgdheid, vooral waar onze menselijke en ethische waarden steeds meer inkrimpen.’
