Over maskers en Poeriem

Onze columniste maakt kennis met alle facetten van het leven in Israël: tussen de bedrijven door moest zij een gasmasker halen in Nazaret. Een Poeriem vol angst, en taarten…

Dat bleek minder eenvoudig te zijn dan ik dacht. Er is op dit moment maar één plaats in het noorden waar het mogelijk is om een gasmasker op te halen. Niet alleen moest ik hiervoor dus mijn dorpje uit, ik moest zelfs naar Nazaret. Nazaret staat om verschillende dingen bekend, maar op dit moment vooral om haar ?gedoe?. Het begint met de weg naar Nazeret; om er te komen moet je eerst door tien Arabische dorpjes. Een weg die een paar maanden geleden nog hermetisch afgesloten was. Maar het was de dag dat ik er naartoe ging relatief rustig en daarbij komt dat het regende. En wanneer het regent is de kans kleiner dat je met stenen wordt bekogeld. Ik begin het al aardig te leren.Eenmaal op de plaats van bestemming bleek dat de boekjes met het hoe en wat betreffende een gasmasker, op waren. Ik kreeg daarom van een vriendelijke soldaat een uitgebreide mondelinge uitleg. Na afloop, bij het overhandigen van het masker, zei hij met een grote glimlach enjoy. Wat een land!Terwijl ik dit schrijf, is het Poeriem. Inmiddels schijnt de zon en is het niet meer rustig. Ik herinner me nog goed de beelden van de Poeriem-optochten toen mensen de gasmaskers als Poeriem-masker gebruikten. Ook dit jaar zijn al verschillende activiteiten afgelast. Op de radio wordt gewaarschuwd voor nieuwe aanslagen en in de bus spreekt men van weer een ?Poeriem in angst?.Wat kan ik doen? Ik ben maar taarten gaan bakken, om ze op te eten en vooral om ze als Sjalach Manot uit te delen. Hopelijk eten we ons er ook dit jaar weer door heen.Vorige columns van JS vind je in het archief van de jongerenrubriek.