De EU moet meer samenwerken met de VS

De verstandige oplossingen die Europese landen hebben voor de problemen binnen hun grenzen kunnen de vergelijking met hun houding tegenover conflicten buiten Europa niet doorstaan, schrijft de voormalige vicepremier van Zweden Per Ahlmark.

Het is van groot belang, zeggen ze in Brussel, dat de leden van de E.U democratisch zijn en zich als zodanig gedragen. Maar als het gaat over het Midden-Oosten ? zowel het westelijk deel met inbegrip van Israël als het oostelijk deel dat Irak omvat ? schijnt het democratische perspectief veel Europese leiders niet meer te interesseren.Maar het idee van politieke vrijheid is meer dan relevant in het Midden-0osten. Het gebrek aan vrijheid in de Arabische wereld is van het grootste belang in de huidige situatie.En toch hebben we allemaal de harde kritiek van EU-leden op Israël gehoord. Dat betekent dat talrijke Europeanen, zowel in de media als in de regeringen, zelden de gevaarlijke gebeurtenissen hebben begrepen die de laatste twee-en-een half jaar hebben plaatsgevonden: het mislukken van de Camp David-conferenties waar Jasser Arafat zelfs geweigerd heeft het aanbod van Ehud Barak te bespreken, Het starten van de tweede intifada, het enorme aantal zelfmoord-bommen tegen Israëlische burgers. Hebben deze gebeurtenissen invloed gehad op de E.U. en meer begrip voor Israël opgeleverd? Nauwelijks.Maar wanneer zoveel tragedies gebeuren in zo korte tijd, die de enige democratie in het Midden-Oosten bedreigen, zouden Europese landen naar hun eigen fundamentele maatstaven moeten reageren.We zouden die afschuwelijke gebeurtenissen moeten betreuren en we moeten vooral veroordelen hem die aansprakelijk is voor het Camp David-fiasco, de intifada en het terrorisme. En dat hebben we niet gedaan.Natuurlijk moet ook worden geoordeeld over Israël?s politiek, de reacties op de aanvallen, de nederzettingen. Maar het minste dat mag worden verwacht van Europese landen en media is een evenwichtige beoordeling.En dat is niet gebeurd. Israël wordt constant voor bijna alles veroordeeld terwijl de Palestijnen met veel meer tolerantie en sympatie worden behandeld. En zelfs als de Europese pers en politici Palestijns terrorisme veroordelen, heeft men het gevoel dat dit ?alibi?-verklaringen zijn om ze in staat te stellen door te kunnen gaan met de veroordeling van de Joodse staat.Zelfs de golf van Arabisch anti-semitisme, in delen van Europa en in de Ver.Naties (tijdens de Durban-conferentie bij voobeeld) heeft geen sterk Europees tegenwerk opgeleverd. Ik geef een voorbeeld:in April 2002 heeft de V.N.-mensenrechtencommissie in Geneve een resolutie aangenomen met een groot aantal (zo?n 30 tot 40 veroordelingen) ernstige beschuldigingen tegen Israël en geen enkele kritiek op de Palestijnse Autoriteit. Een van de aangenomen resoluties geeft het recht in de strijd tegen buitenlandse bezetting ?alle beschikbare middelen? te gebruiken ? dat is Arabisch voor steun aan terrorisme en zelfmoordbommen.Samen met een aantal dictaturen hebben zes EU-leden deze schandalige resolutie gesteund: Oostenrijk, Belgie, Frankrijk, Portugal, Spanje en Zweden. Zes andere EU-landen uit Oost-Europa onthielden zich van stemming of stemden tegen. Dit is heel erg voor Israël, voor Joden in het algemeen en voor het nakomen van de wet. Als een niet-Joodse burger van de EU ben ik vaak beschaamd over de Europese houding. Ik waardeer Joschka Fischer voor zijn welsprekendheid en gevoeligheid in deze kwesties.En hoe staat het met de Europese houding tegenover een oorlog met Irak?Dit is wat we steeds opnieuw moeten zeggen, niet alleen in Berlijn en Parijs. De Ver.Staten hebben 60 jaar geleden eerst West-Europa bevrijd van de Nazis en hebben daar opnieuw de democratie ingevoerd. Daarna heeft Amerika ons 40 jaar lang beschermd tegen communistische expansie, zodat een tien jaar geleden geheel Europa kon worden bevrijd.Ik weet het wel, dankbaarheid is geen factor in de buitenlandse politiek.Maar nu wil de V.S. zichzelf en ons opnieuw bescherm