De eerste aflevering van Het Israël van Heertje en Bromet viel me niet mee.
Het thema is interessant en dat het geen juichfeest over de staat Israël gaat worden is te verwachten. Meteen al wordt de kijker getrakteerd op een relletje tussen losgeslagen fanatieke charedim (ultraorthodoxe Joden) en een groep ultramoderne Joodse vrouwen die – net zo fanatiek – het recht opeisen om hardop bij de Kotel (de Muur) te mogen bidden.
Iedereen weet dat dit soort relletjes daar schering en inslag zijn. In de miniem kleine oude stad van Jeruzalem strijden naar schatting 6 elkaar concurrerende soorten Christendom, de Islam én het Jodendom om de hegemonie. Gelukkig is de staat Israël de baas in Jeruzalem, moge het zo blijven. Want anders zouden Christenen elkaar letterlijk de kerk uitvechten. En de moslims? Voor hen is Jeruzalem ook een heilige stad. De Israëlische regering accommodeert dat door het moskeeplein verboden gebied voor Joden te maken. Als dank beoefenen Arabische jongeren hun favoriete sport: stenen gooien naar de biddende Joden. Tussen die biddende Joden onderling is het ook bepaald geen koek en ei. Heel interessant allemaal, maar waarom de eerste film van de serie nu juist daarover moet gaan is me een raadsel.
Of misschien ook niet. Het Israël van Heertje en Bromet wordt wellicht een hele mooie serie. Maar ik ben bang dat de eerste aflevering, die uitgerekend begint met een onbenullig relletje, de toon zet. Israël bashen gaat er immers bij de VPRO in als gesneden koek. ‘Ongemak’ heet de eerste van de 8 afleveringen. Daarvoor hoefde Frans Bromet de reis toch niet te maken? Hij laat ons meteen weten dat hij zich voortdurend ongemakkelijk voelt in Israël. Dat is geen nieuws. Al in 2015 vertelde hij dat hij ondanks zijn Joodse vader sowieso weinig sympathie heeft voor het land. Bromet belooft ons dat de Palestijnse kwestie nog uitgebreid aan bod komt. Fijn, dat komt dat even goed uit, daar wordt op de Nederlandse televisie toch al zo weinig over gezegd!
Er is een lichtpuntje. Een oude vriendin uit Raouls Israëlische jaren, de van oorsprong Amerikaanse Cindy, komt ook aan het woord. Zij is in Israël gebleven en verwoordt uitstekend waarom ze dat deed. Ondanks dat zij natuurlijk ook niet gelukkig is dat het land de zionistische droom niet heeft waargemaakt. Raouls reactie is rondtuit negatief. ‘Omdat ik toevallig Joods ben, ben ik nog niet je vriend,’ zegt hij. Bromet komt erin en laat Raoul zeggen dat hij er door zijn ouders is ingetrapt. In het zionistische idee wel te verstaan.
Ongemak is de eerste aflevering van een serie van acht. Ik hoop van harte dat er meer mensen als Cindy aan het woord komen. Maar ik vrees van niet.
Deze column was eerder geplaatst op de blog van Rob Fransman, waar u alle blogs van Rob kunt teruglezen.
