Facebook en Instagram zijn aan mij niet zo besteed, maar Twitter gebruik ik graag. Voor mij is het een onuitputtelijke bron. Wanneer je de juiste mensen volgt, geeft Twitter toegang tot interessante artikelen die ik zonder dat medium nooit had gelezen. Of tot prachtige schilderijen van schilders waar ik nooit van heb gehoord. Zo volg ik bijzonder graag ene Mordecai (@MenschOhneMusil), die me kennis laat maken met heel veel prachtig werk. Aanrader!
Helaas is Twitter ook een open riool waar idioten ergerlijk venijn spuien. Of eigenijk, was het maar een riool, want rioolslib wordt uiteindelijk gezuiverd, maar rommel op internet blijft heel lang rondzweven. Wat is het toch jammer dat een op zichzelf prima medium verpest wordt door reacties van mensen die, veilig verstopt achter hun toetsenbord, geen enkele rem kennen.
Soms zijn het antisemieten, gelukkig niet altijd. Maar onveranderlijk zijn ze vol haat tegen autoriteit, wettige gekozen vertegenwoordigers en/of de maatschappij in het algemeen. Bijna altijd onder het pseudoniem van een zogenaamd lollige naam.
Zelf Twitter ik ook. Af en toe met bijval voor iets dat ik heb gelezen, of een – in mijn ogen – goed idee. Ik retweet graag rake tweets van mensen die ik volg. Hoe meer mensen zo’n tweet lezen hoe beter! En soms wil ikzelf iets kwijt. Zo liet ik een paar dagen geleden mijn ergernis blijken over het feit dat na tien jaar ongebreideld marktdenken van de kabinetten Rutte, zowat alles in Nederland slecht functioneert. Onderwijs, politie, zorg, defensie, belastingdienst, enzovoorts. Om van de stikstof-ellende en de hypocriete milieumaatregelen maar niet te spreken. Kortom, het was een nijdig tweetje dat meer dan 10.000 maal is bekeken. Nogal wat mensen waren het met me eens. Leuk hoor, hoewel ik schrok van de reacties. Daar kwam me toch een venijn bij kijken! Veel van die reageerders (reaguurders volgens Geenstijl) hebben bij hun naam een Nederlands en Israelisch vlaggetje. ’Ben het maar niet met me eens,’ dacht ik. Die identificatie met Israel van sommige ultra-rechtse lieden kan me gestolen worden. Net als die van de Ajax-supporters trouwens, maar dat terzijde.
Sinds kort verschijnen mijn schrijfsels op joods.nl. Dat zie ik als een kawod (eer). Op Twitter linkt de website naar zichzelf als @Dutchjews. Redacteur van de site is Joop Soesan. Zowel de website als Joop zelf tooien zich op Twitter met een Israelisch en een Nederlands vlaggetje. Daar hebben ze het volste recht toe. Joop is buitengewoon thuis in Israel, maar is geworteld in Nederland. Ook daar heeft hij zijn vaste basis. Kijk, dan zijn die vlaggetjes zinvol.
Maar als vlaggetjes als symbool worden gebruikt om te laten zien dat de PVV of Forum voor Democratie je favoriete club is, laat dan de Israëlische alsjeblieft weg.
