Het conflict in het Midden-Oosten is en blijft een onderwerp dat in het brandpunt van de publiciteit staat. De enige manier om deze ingewikkelde situatie te begrijpen en uit te leggen is door de historische feiten op een rij te zetten.
Dit is gedaan in een artikel dat op de hebreeuwse website tapuz.co.il is verschenen, die zich bezighoudt met het geven van informatie en uitleg over de situatie in Israël. Een uitgebreide versie is te lezen op de website van Israël Insider. Hier volgt een ingekorte Nederlandse vertaling.
In 1948 verdeelden de Verenigde Naties het gebied in tweëen, zodat er zowel een Israëlische als Palestijnse staat konden worden opgericht. De Arabieren weigerden deze verdeling. Sindsdien ligt Israël onder vuur. Ongeacht of het om oorlog of individuele terreuracties gaat: de Arabieren laten Israël niet met rust. Meteen al in 1948 vielen maar liefst 5 Arabische landen Israël aan om het land van de kaart te vegen.
De PLO is opgericht in 1964, dat wil zeggen drie jaar voor het uitbreken van de Zesdaagse oorlog waarin Israël de bezette gebieden innam. Het doel van de PLO is Israël uit te roeien door het gebruik van geweld en terreur. Er is dus geen basis om te denken dat het conflict is begonnen met de inname van de bezette gebieden door Israël.
De Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook waren tot 1967 in handen van Jordanië en Egypte. Israël bezette deze gebieden nadat het land gedwongen was om oorlog te voeren met deze Arabische landen.
Vóór het uitbreken van de zesdaagse oorlog zei de toenmalige minister van defensie, thans president van Syrië Hafez Asad: "Nu zijn onze troepen geheel strijdvaardig om de zionisten uit het Arabische land te gooien en te vernietigen." De toenmalige president van Egypte, Nasser, zei het volgende: "Ons doel is de vernietiging van Israël." Gedurende de negentien jaar durende "leiding" van Jordanië en Egypte is de oprichting van een Palestijnse staat in deze gebieden nooit ter sprake gekomen.
Omdat de Arabische leiders joden haten, werkten ze samen tegen Amerika. Voorbeelden: moeftie Hach’Amin el Hoesseini werkte samen met Hitler. Jasser Arafat is verantwoordelijk op de moord van vele Amerikanen, o.a. door de aanslag op de Amerikaanse ambassade in Soedan, door de samenwerking met de Sovjet Unie in de koude oorlog en de steunbetuiging aan Sadam Hussein tijdens de Golfoorlog.
Israël heeft de meeste gebieden die ze had bezet in 1967 teruggeven. Meteen na de oorlog heeft Israël voorgesteld om alle gebieden terug te geven als er een vredescontract zou worden getekend. De Khartoem-commissie van de Arabische Liga heeft dit voorstel afgewezen met de bekende drie negatieve voorwaarden: geen erkenning van Israël, geen vrede en geen onderhandelingen met Israël.
In 1978 heeft Israël de helft van het Sinaï schiereiland aan Egypte teruggegeven nadat er een vredescontract was getekend. Dit gebied beslaat maar liefst 91% van alle gebieden die in 1967 bezet waren.
In het jaar 2000 heeft Israël tijdens de Camp David onderhandelingen voorgesteld om, op een klein gedeelte na, de overige gebieden terug te geven. In plaats van dit gedeelte zouden de Palestijnen andere gebieden krijgen. Het Israëlische voorstel bleef liggen, en de Palestijnen begonnen de huidige, tweede Intifada.
Op de dag in 1993 waarop Arafat beloofde afstand te doen van geweld tegen Israël en toezegde Israël te zullen erkennen, sprak hij Engels. In het Arabisch sprak hij over een eerste stap in "plan 1974", dat bekend staat als een stappenplan om Israël te vernietigen.
Feisal Hoesseini, de "gematigde" Palestijnse leider, sprak woorden van gelijke strekking toen hij verkondigde dat de Gazastrook en de Westelij
