Ik schrijf dit met tranen in mijn ogen, niet wetend aan wie.

Na vandaag weer voor de zoveelste keer persoonlijk in aanraking te zijn gekomen met antisemitisme besloot ik te onderzoeken hoe erg Nederland eraan toe is. Na de demonstratie van afgelopen zaterdag ben ik al helemaal geschrokken. Als jullie de moeite nemen om op internet te kijken, naar rapporten over antisemitisme dan kunnen jullie zien hoe erg het werkelijk is.

Na de demonstratie van afgelopen zaterdag ben ik al helemaal geschrokken. Hoe vaak moeten mensen ‘heil hitler’ en ‘dood aan alle joden’ roepen voordat er wordt opgetreden?! Misschien dat jullie dan begrijpen waar mijn tranen vandaan komen. Misschien ook niet. Misschien is jullie begrip wel teveel gevraagd van mij.

Hoe kan ik nou verwachten dat jullie begrijpen hoe diep die woorden gaan. Voor ons zijn het niet alleen woorden. Het zijn pijnlijke woorden, meer dan pijnlijke woorden. Ze brengen veel met zich mee. Ze zorgen voor constante herinnering aan dood, verwoesting. Bij deze woorden word ik niet alleen herinnerd aan het verleden, maar word ik geconfronteerd met mijn eigen dood. Het brengt de gedachte weer naar boven dat de haat in deze wereld zo groot is geworden dat men ons weer uit wil moorden. Misschien vinden jullie dit een overdrijving, maar dit is hoe het voelt voor mij en velen met mij. Mijn vraag is alleen waarom er zo weinig aan gedaan wordt. Er wordt hier niet eens bij stilgestaan.

Ik ben een Nederlandse en ben hier altijd blij mee geweest. Ik vind koninginnedag geweldig, juich hard mee als Ajax wint en kan niet wachten totdat Nederland eindelijk weer het WK voetbal wint (of zich tenminste weer kwalificeert). Ik was altijd trots, maar weet niet of ik dat nu nog kan zijn. Ik denk zelfs dat ik me begin te schamen. Ik ben een Nederlandse burger, maar voel me eigenlijk een beetje verraden door mijn eigen land. Zestig jaar geleden konden wij niet vrij over straat lopen, we mochten niet laten merken dat we joods waren. En nu in 2002 kunnen we dit weer niet! We hebben toch een vrijheid van geloofsovertuiging in Nederland, of heb ik dat altijd verkeerd geleerd?

Naomi