| Chahdortt Djavann heeft geen last van een minderwaardigheidscomplex. Op de vraag of het door haar geschreven pamflet Bas les voiles! (weg met de sluier) een rol heeft gespeeld bij het recente besluit van het parlement in Parijs om, in eerste lezing, de moslimsluier uit het Franse openbare onderwijs te bannen, antwoordt ze zonder aarzelen: "Een erg belangrijke zelfs!" |
Om nadere uitleg gevraagd: "Veel politici zijn door mijn boekje anders gaan denken over de sluier. Ze begrijpen nu hoe noodzakelijk het is hem zoveel mogelijk uit het publieke domein te verbannen. Hopelijk gaan meer Europese regeringen het voorbeeld van Frankrijk volgen."
Djavann -klein, slank, scherp gezicht, felle ogen- praat zoals ze schrijft: direct, heftig en weinig ruimte latend voor nuanceringen. Onderbrekingen worden niet geduld. In haar striemend pamflet tegen de sluier-het begrip hoofddoek is haar te beperkt-komen zinnen voor als: Tegen het handjevol islamitische vrouwen (...) dat behoorlijk werk heeft en ervoor gekozen heeft de sluier te dragen, zou ik willen zeggen dat perversiteit bestaat: er zijn naar verluidt prostituees die hun lichaam verkopen zonder dat dit echt noodzakelijk is, louter voor hun plezier. En: Als ze (moslimmannen) zo dol zijn op sluiers, laten ze die dan zelf dragen!
Geen wonder dat islamitische fundo’s deze Franse variant van Ayaan Hirsi Ali geen warm hart toedragen. Dat is wederzijds. Volgens Chahdortt Djavann moeten de Europese landen iedere islamist zonder pardon aan de poort zetten. Deze harde, compromisloze opstelling heeft alles te maken met persoonlijke ervaringen in haar vaderland Iran. Ze was tien toen ayatollah Khomeiny daar aan de macht kwam en de islamitische republiek instelde. Vanaf haar dertiende moest Djavann, afkomstig uit een a-religieuze familie, gesluierd rondlopen. "Ik was een wandelende gevangenis." Tien jaar later vluchtte ze via Turkije naar Frankrijk. Daar studeerde ze antropologie en werd schrijfster. Haar vertoog tegen de sluier maakte haar tot een internationaal bekende figuur. Eind vorige week was ze in ons land om de Nederlandse vertaling van haar boekje te promoten.
Bent u tevreden over de Franse antisluierwet?
"Het is een belangrijk signaal richting islamisten, maar men had wat mij betreft nog veel verder mogen gaan. Elk westers land kent strenge wetten tegen kindermishandeling. Minderjarige meisjes verplichten een sluier te dragen -of dat nu de hoofddoek, de gezicht en handen bedekkende hijaab of de, het hele lichaam verhullende, nikaab betreft- is net zo goed kindermishandeling. De sluier maakt vrouwen vanaf hun jeugdjaren duidelijk dat ze ondergeschikt zijn aan de man. Daarom had in Frankrijk de sluier totaal verboden moeten worden."
U stelt het dragen van en hoofddoek gelijk aan het geheel of gedeeltelijk wegsnijden van de clitoris bij jonge meisjes. Wat is de overeenkomst?
"Het feit dat het in beide gevallen gaat om een vorm van verminking van de vrouwelijke identiteit. Het verplicht dragen van de sluier brandmerkt het lichaam van meisjes evenzeer als clitoridectomie, met alle fysieke, morele, psychische en sociale gevolgen van dien. In het laatste geval wordt hun de mogelijkheid van seksueel genot ontnomen, in het eerste krijgen ze een schuldcomplex aangepraat: elke geile blik van een willekeurige man is hun schuld; hadden ze zich maar zediger moeten gedragen
