De Isolatie Natie – Column door Jacqueline Weber-Bouscher

Jacqueline Bouscher (38), getrouwd en moeder van twee kinderen, studeerde politicologie aan de Universiteit van Amsterdam en is in 2010 geëmigreerd naar Israël.

Ik lees de tsunami van wereldwijde bewondering over Israel’s “COVID-19” beleid. Als een van de eerste landen zijn we in volledige lockdown gegaan. De primeur hadden we te pakken door iedereen in quarantaine te zetten die uit het buitenland kwam. We hebben vrijwel direct medisch beschermende middelen ingevlogen, N-95 maskers, beschermende pakken voor de zorg, handschoenen, alcogel en wat al niet, van over heel de wereld. Hoe we daar dan aan zijn gekomen laten we maar even in het midden, het was niet altijd even Pesach-kosher. Als ik mijn verbeelding de loop laat, zie ik een aantal Mossad-agenten strak in pak met cash koffers in een enorm magazijn onderhandelen met louche figuren die je liever niet de rug toe draait. Maar serieus, alles voor het moederland…

We mogen niet meer dan 100 meter de deur uit, voor noodzakelijke uitjes. Eigenlijk alleen naar de supermarkt of de apotheek. De politie patrouilleert om te kijken of we ons wel aan de maatregelen houden. Ook niet zichtbaar worden we allemaal in de gaten gehouden, de veiligheidsdiensten hebben vol mandaat om telefoons te tracken en een scala aan andere manieren om de burger te traceren. Deze “spoed” maatregelen worden aankomende donderdag in Knesset verder besproken om de legitimiteit ervan te onderzoeken. Het mandaat heeft geen eind datum. 

De golf van wereldwijde bewondering over Israel’s “COVID-19″ beleid. Want relatief hebben we hier weinig Corona-besmettingen en al helemaal weinig COVID-19 doden. Vandaag kwam naar boven dat we experimentele medicijnen gebruiken voor onze kritische gevallen. Deze medicijnen lijken te helpen en dat is op zich al geweldig nieuws. Zo zijn we hier in Israel dus proactief de Corona aan het bezweren.

Althans, dat wordt ons wijs gemaakt. Maar wie weet het zeker. Hoe lang moeten we hier in Israel nog in isolatie blijven? Hoe lang moeten we ons leven nog in een volledige wurggreep zetten? Hoe lang blijven we weg van werk? Hoe lang moeten we hierna doorwerken en hoeveel belastingen moeten er worden geheven om deze financiële crisis te bekostigen? Een financiële crisis en nasleep waarvan onze kleinkinderen waarschijnlijk nog de consequenties zullen moeten dragen. Hoe lang gaat het de high-tech sector, de sector die de Israelische economie levende houdt, duren om weer op volle toeren te draaien en geld in het laatje van de overheid te brengen? Hoeveel mensen zijn in volledige armoede terecht gekomen? Hoeveel mensen hebben geen idee of en hoe ze volgende maand een boterham op tafel kunnen toveren? Hoeveel mensen zijn in depressie terecht gekomen? Hoeveel mensen zijn er gestorven en zullen er sterven aan tekortschietende zorg door de Corona overbezetting? Wie zegt dat we niet snoeihard worden geraakt door een tweede Corona golf over een paar maanden? Gaan we dan weer met zijn allen maanden thuis zitten? Hoe en wanneer gaat het onderwijs hun wekenlange achterstand inhalen? 

Wie kan met zekerheid zeggen dat er over een aantal maanden een vaccin is? En hoe lang gaat de opschaling en distributie daarvan duren? Duurt het jaren voordat de hele samenleving gevaccineerd kan worden? Wat gebeurt er dan als dit virus zich muteert? Gaan we dan weer collectief wekenlang in quarantaine met als consequentie een allesverwoestende tweede financiële crisis? 

Ik schrijf dit niet om onze overheid te bekritiseren op hun beleid. Geschiedenis zal uitwijzen of ze de juiste strategie hebben gekozen. Ik zet alleen mijn ernstige vraagtekens bij de lof en de adoratie voor de Netanyahu regering. Premier Netanyahu die zelf de regels aan zijn laars lapt. De minister van Volksgezondheid die Corona heeft opgelopen door zijn eigen maatregelen aan de boom te hangen. President Rivlin die zich uiteraard niet hoeft te houden aan de regels die aan het “volk” worden opgelegd. Zij horen immers niet bij het volk. Zij, onze geweldige opgeworpen leiders, die zoveel offers brengen om ons gezond te houden, zijn uiteraard boven de wet verheven. Alleen wij, het volk, het plebs, de gehoorzame volgelingen zitten dag op dag op dag thuis, alleen. Every day groundhog day. Maar zodra de maatregelen worden opgeheven is het aan ditzelfde proletariaat om het land van het randje van de afgrond van faillissement te houden.

Ik zeg niet dat onze grote leiders het pertinent fout doen. Dat weten we gewoon nog niet. De tijd zal het leren. Maar lange-termijn visie ontbreekt. Er is geen duidelijke exit-strategie. Er is geen drang om terug te keren naar het normale leven. Wie weet wordt die binnenkort gepresenteerd, maar tot nu toe geen woord, totale stilte. Er wordt niet gedacht aan de dag van morgen, alleen aan het hier en nu. Er wordt geen serieuze afweging gemaakt voor de economie, voor de sociale problemen, voor de zwakkeren van de samenleving. Een politieke afweging wordt er constant gemaakt maar dat is voer voor een afzonderlijke column. Wat geldt, is alleen het hier en het nu, en het bestrijden van Corona. Want vandaag hebben we Corona. En vandaag gaan we weer eens in volledige lockdown. En morgen, morgen de zondvloed…

Jacqueline Weber-Bouscher
VP Business Development Israel Secondary Fund