‘Notities van een thuisblijver’ (4) door Rob Fransman

Zoals iedereen vind ik de ellende die ons overvalt verschrikkelijk. Maar op de een of andere manier verschaft de belerende toon waarin we door de media worden belaagd me een grimmig genoegen. Dat komt door typisch Nederlandse sentimentaliteit. Het lijkt wel of de aller slechtste reclamebureaus gevraagd zijn om ons te vertellen dat we afstand moeten houden. Natuurlijk spreekt dat vanzelf. Ik betwijfel of die constante herhaling daarbij helpt. Verstandige mensen houden echt wel afstand zonder reminder, domme mensen doen dat niet, hoe vaak de oproep op radio en TV ook wordt herhaald. In het kielzog van al dat slechte nieuws grijpen de niet zo heel erg bekende bn’ers hun kans. Vooral de zingende versie. Ik krijg de slappe lach van de talloze zangerts (geen schrijffout) die het goed met ons voor hebben. Zoals van kwallebal Jim Bakkum. “We ddoehn het sahamen maar nhiet zijh aan zijh” zingt hij galmend alsof hij al op zijn eigen begrafenis zingt. Hou eens op Bakkum, de situatie is al ellendig genoeg zonder wansmaak. Toch is het wel ergens goed voor, ik word er heel vrolijk van.

Lege Albert Cuyp. Foto Rob Fransman

Het is wonderlijk hoezeer we in een maand wennen aan een totaal veranderd leven. Niet alles is slecht. Op straat houden we afstand en opvallend vaak kijken passanten elkaar even aan en groeten. “Dank u voor het afstand houden.” Ook het fietsen in Amsterdam is anders. Allereerst is het ongewoon rustig natuurlijk. De meeste fietsers houden keurig afstand, ook bij de stoplichten. Hoewel er dan altijd wel een hufter is die haast heeft en voordringt. Die haten we dan gezamenlijk, ook dat geeft een lekker saamhorigheidsgevoel. 

Mijn vriend Joop Soesan houd me dagelijks bij over de stringente isolatiemaatregelen in Israël die veel strenger dan bij ons zijn. Een wandelingetje maken mag maximaal 100 meter van je eigen huis, bezoek van niet-huisgenoten is streng verboden en politieagenten controleren daadwerkelijk of iedereen zich aan de regels houdt. Dat doet niet iedereen en dat roept de ergernis op van wel normale Israëli’s. De ultra-orthodoxen vinden dat voor hen de regels niet gelden. Nou, in dit geval hebben ze het behoorlijk mis, nergens zijn zoveel besmettingen als onder de hele vromen. Helaas zijn religekkies overal, ook wij hebben onze eigen biblebelt.

Of de strenge voorzorgen in Israël werkelijk helpen zal de toekomst leren, in ieder geval is het aantal slachtoffers veel lager dan bij ons. Dat zegt niet zo heel veel, in Zweden, waar nauwelijks aan preventie wordt gedaan, is het aantal slachtoffers ook veel lager. Inmiddels hoor ik opiniemaker Jort Kelder roepen dat het doodgaan van ouderen en lijders aan obesitas te verkiezen is boven het volledig instorten van de wereldeconomie. Veelgelezen columniste Marianne Zwagerman is het volledig met hem eens. Tsja..

Lege strand van IJmuiden. Foto Rob Fransman

We leren nieuwe termen. Ineens zijn we bekend met de term triage. Dat woord kende ik helemaal niet. Het deed mij denken aan een helaas nooit uitgeprobeerd seksueel experiment. Of aan een Frans automerk, een Renault Triage cabriolet. Klinkt goed nietwaar? Helaas betekent het iets heel anders. Om de zinnen te verzetten maak ik – zolang het nog mag – gebruik van de mogelijkheid er toch op uit te gaan. Eigen afstand eerst natuurlijk. In de stad op de fiets of zoals gisteren met de auto naar het strand van IJmuiden. Beiden waren zo leeg, zo leeg…