Oké, ik heb hem beloofd geen naam te noemen en geen persoonlijke details weg te geven.
Toen ik als jong jochie in Beverwijk opgroeide speelde we voornamelijk buiten. Binnen zat je alleen als het weer te slecht was. Tot iemands moeder als eerste haar kind naar huis riep want het begon donker te worden. Ravotten. Stoepbal. Verstoppertje spelen. Buiten spelen. Nog hoor ik onze buurvrouw, mevrouw de Haan “Bastiaan! Kom, kom!!” roepen….
Een van mijn vriendjes was toen X. Samen zaten we op de padvinderij, samen trokken we belletjes, samen hadden we lol. En als we dan een keer gepakt werden voor het belletje trekken, dan gaven we elkaar de schuld met: “Hij was het, ik weet van niets.” Vaak at ik middageten bij hem, zijn moeder kon zo lekker koken.
Toen ik 15 was verlieten we Beverwijk en was het contact meteen weg. Vaak heb ik in het internet naar hem gezocht. Zijn naam gaf vele mogelijkheden, maar niemand was mijn vriendje X. Natuurlijk kun je opgeven, maar in mijn familie zijn we stijfkoppen. Volhouders.
Dus plaatste ik onlangs een oproep in de sociale media. Zoals gewoonlijk was ik dat na een paar weken alweer vergeten, maar opeens was er een mededeling. “Ik denk dat u mijn broer zoekt..”, met een mobiel nummer. Het werd aangeraden om eerst een mededeling te sturen. “Als jij X bent die in Beverwijk woonde, dan ben ik Simon”, schreef ik hem.
Een dag later kreeg ik een antwoord: “Leuk, maar enkele jaren geleden had ik een hersenbloeding en ik kan me niets meer herinneren. Wel aardig van u. Helaas is mijn spraak ook aangetast.”
Uiteraard was ik erg teleurgesteld. Eindelijk X gevonden en dan is zijn harddisk uitgewist?? Mooi niet! Ik dook in mijn oude foto’s en zocht. Daar waren we: twee padvindertjes met een grote glimlach. Ik stuurde hem de foto en wachtte op een reactie.
Die kwam in een woord: “Simon”.
Op de een of andere manier maakte die foto iets los bij hem. Zijn partner deelde me mede dat X nu ineens veel herinneringen terug krijgt en dat het allemaal een beetje veel is. X heeft kinderen, kleinkinderen en hij moet alles opnieuw sorteren en bewaren in zijn koppie.
Namen komen terug, beelden komen terug en het moet het allemaal maar verwerkt worden: jeugd, familie, school, liefde…
Gisteravond kreeg ik een belletje van X. Hij moest me wat vertellen.
“Jij was het, ik weet van niets”, kwam er langzaam uit en ik begreep dat de wonderen de wereld nog niet uit zijn.
