Ah, vrede tussen Israël, de VAE en Bahrein. Het zal me benieuwen of de oude vertrouwde methode om aan de hand van bomaanslagen vast te stellen of de onderhandelingen goed verlopen, ook deze keer van toepassing is.
Vrede maak je immers met je vijanden werd altijd verteld. Daarom is het logisch dat als je vrede maakt er overal bussen ontploffen. Althans, vorige keer wel. Hoe meer bussen er ontploffen des te beter vorderen de onderhandelingen. De aanslagen worden gepleegd door de vijanden van de vrede met als doel de onderhandelingen te torpederen. Dus niet raar vinden, want anders ben je zelf een vijand van de vrede. Bomaanslagen horen erbij.
Tot nu blijft het echter vrij rustig op het VAE-front. Ook Bahrein laat het afweten. Moeten we ons zorgen maken? De EU denkt van wel en stuurt maar 1 afgevaardigde naar de ondertekeningsceremonie in Washington.
Logisch, in de VAE zeggen ze weliswaar dat ze vrede willen, maar waar zijn hun beloften om Israël van de kaart te vegen? Arafat herhaalde dit voornemen 3 maanden na ondertekening van het Oslo akkoorden en aan dat akkoord werd niet getwijfeld. Aan het plan werd vastgehouden tot het halve land in brand stond.
Het einde van dit bejubelde experiment, wat zelfs de Nobelprijs voor de Vrede won, is inmiddels bekend: ondanks de voorspoedig lopende onderhandelingen die bekroond werden met een overvloed aan terreuraanslagen wilde het met de vrede maar niet lukken.
Dat doen ze in de Golfstaten toch net even anders. De Emiraten en Bahrein bieden Israël vrede aan zonder bomaanslagen. Dat is in het begin best even wennen. Vooral ook omdat iedereen weet dat voor vrede in het Midden-Oosten, eerst het Israëlisch-Palestijns conflict moet worden opgelost.
Ok, Egypte was een uitzondering en Jordanië ook en nu hebben we dan de Verenigde Arabische Emiraten, Bahrein en mogelijk binnenkort ook Oman, Saudi-Arabië en Marokko. Maar het zou het toch niet kunnen dat al die experts en beleidsvoerders ons al die jaren klinkklare onzin hebben verkocht?
Ome Bertus Hendriks zoog alles al die uit z’n duim. Zeg dat het niet waar is.
Ja maar jongens, eerst moeten de Palestijnen een verdrag met Israël sluiten waar ze zich niet van plan zijn om aan te houden. Ze kunnen dan een eigen staat oprichten in een strategisch ideale positie om met steun van Iran en de Arabische en islamitische wereld Israël van de kaart te vegen. De Internationale gemeenschap zal vervolgens vanaf de zijkant de benodigde kreetjes van afschuw en opwinding slaken, waarna de Algemene Vergadering van de VN een mooie resolutie zal aannemen om de in zee gedreven joden te jaarlijks te eren. Eindelijk respect van de VN.
Dat was het plan voor vrede in het Midden-Oosten. Arafat kondigde het in 1974 aan en iedereen vond dat een geweldig goed idee. Men begon druk op Israël uit te oefenen om met de PLO te praten en erkende de PLO als enige legitieme vertegenwoordiger van het Palestijnse volk. In Israël hadden ze daar geen oren naar, tot Rabin door de knieën ging en de ellende begon.
Nu dat Egypte en Jordanië niet meer de enige in het Midden-Oosten zijn die vrede gesloten hebben met Israël en het er naar uitziet dat een aanzienlijk deel van het Midden-Oosten de VAE en Bahrein zullen volgen, zonder eerst een oplossing af te wachten van het Israëlisch-Palestijns conflict, zou het wel geinig zijn om te weten waarom juist landen in Europa hebben gekozen voor de Endlösung variant van dit probleem.
Want vrede hoeft geen zelfmoord te zijn. Door het conflict eerst regionaal op te lossen, wat Israël altijd wilde, is het mogelijk om de condities te creëren voor echte vrede met de Palestijnen. Maar liever concludeerde men dat alle problemen in het Midden-Oosten terug te voeren waren naar ene die kleine joodse staat. Klinkt bekend?
Ik heb daar een klein theorietje over.
Het begon met de Sovjet Unie die na de oorlog nazi-propaganda herverpakte als antizionisme en dat in het Midden-Oosten verspreide om aanhang te winnen tegen westerse invloed. Na verloop van tijd keerden deze denkbeelden terug naar Europa en werden daar als een verloren kind onthaald.
Vandaar dat de voorgestelde oplossing voor deze joodse kwestie qua beoogd eindresultaat zoveel leek op de vorige.
Voordeel is wel dat de jaarlijkse herdenkingen dan weer erg indrukwekkend zijn, met belangrijke speeches en zo. Maar de kans om nieuwe herdenkingsdagen aan de kalender toe te voegen lijkt nu definitief vervlogen, met dank aan Abu Dhabi en Donald Trump.
Ontvang gratis onze nieuwsbrieven!
