“Zo maar het een en ander” Een nieuwe column van Rob Fransman

Rob Fransman

Hypocrysie

De Nederlandse media rouwden om de door een Amerikaanse raket gedode generaal-moordenaar Soleimani. De kranten stonden vol met huilartikelen over de inslechte Amerikaanse president. Als de derde wereldoorlog uitbreekt is het de schuld van Trump. Op enige sympathie voor de duizenden slachtoffers van het Iraanse regime heb ik de media zelden kunnen betrappen. Toen de redacties eenmaal doorhadden dat hun lofzang op die schurk door de gemiddelde consument van pers en telvisie niet werd gepruimd kwamen er aarzelend wat genuanceerdere reacties. Columniste Nausica Marbe rekende in het NIW meesterlijk af met de links-vaderlandse hypocrisie in pers en op TV. Voor wie haar stuk heeft gemist: lees het hier.

De generaal

Een paar dagen later schoten de Iraniërs een vliegtuig uit de lucht. Natuurlijk ontkenden ze het eerst. “Motorstoring,” was het verhaal. Toen dat echt niet meer ging werd het alsnog toegegeven. ‘Een menselijk foutje,’ zeiden de ayatollahs. De verantwoordelijke generaal riep dat hij liever dood was. Dat moest hij roepen van zijn bazen, hun schuld was het echt niet. Ik hoop hetzelfde als die generaal van het Iraanse leger. Dat hij spoedig dood mag zijn en dat hij zijn bazen mee de weg uitneemt.

Lekker belangrijk in Nederland

De gedode Soleimani was nieuws, het neergeschoten vliegtuig was veel tragischer nieuws maar de de media gaven toch het meeste ruimte aan onze eigen oorlog. Jazeker, Nederland heeft haar eigen strijd, de talkshow-oorlog! Eva Jinek bij de commerciële RTL bracht zo’n een schok te weeg dat de beleidsmakers van de niet-commerciële omroep wel met een meesterlijk antwoord moesten komen. Dat kwam er, dat kun je aan die jongens en meisjes van de Vara enzo overlaten. Iedere avond een ander team babbelaars op het scherm zou die verdomde Jinek even een poepie laten ruiken. Zowel bij RTL als bij de publieken werden de redacties waarschijnlijk niet gewijzigd. In ieder geval niet merkbaar, want dezelfde stomvervelende koppen die de Nederlandse televisie slaapverwekkend maken zaten nu ook weer aan tafel. Ik zapte twee keer tussen Jinek en Op1. Ik weet niet meer op welk net ik Peter R. de Vries tegenkwam en op welk net Frans Bauer. Wat ik wel weet dat ik nooit meer zal kijken.

De Directeur

Weet u de naam van de directeur van de Belastingdienst? Nee natuurlijk niet, die weet niemand. Maar nu wel, het is Jaap Uijlenbroek. Nu iedereen zijn naam weet is hij ontslagen, dat is toch zielig. Toch heeft die man veel talent. Of niet soms? Het is nog al wat om het voor elkaar te krijgen dat drie onderministers af moeten treden door de chaos bij de dienst waar je verantwoordelijk voor bent. Om maar niet te spreken dat je echt talent moet hebben om de levens van duizenden gezinnen voor jaren te verpesten. Maar het grootste talent van meneer Uijlenbroek is dat hij alweer een nieuwe topbaan heeft geregeld. De gezinnen die belazerd zijn door de belastingdienst wachten nog op een matige genoegdoening maar meneer heeft de zorgplicht voor zichzelf goed geregeld. Noem dat maar geen talent. Hoewel, er zou wel eens een kinkje in de kabel kunnen komen…