Land voor goudvis

Ter illustratie. Screenshot YouTube

Midden-Oosten experts zoals Thomas Friedman en Tom Segev zijn het met elkaar eens: Palestijnen vermoorden niet genoeg Israëliërs en hierdoor is vredesproces tot mislukken gedoemd. Volgens onderzoeken gelooft niet minder dan 80% van de Israëlische bevolking dat terugtrekken naar de grenzen van 1948 géén einde zal brengen aan het conflict. Maar als het de Palestijnen lukt meer Israëliërs te vermoorden gaat dit vast veranderen.

Ik weet niet hoe hier over experts wordt gedacht, maar mij lijkt hun mening enigszins overschat. De ‘land voor vrede’ formule is zo dood als een pier. Het idee dat land geruild kan worden voor vrede is inmiddels zo vaak overleden dat het officieel z’n zombie-fase is ingegaan. Het is weliswaar dood en het rot aan alle kanten, maar het blijft maar uit zijn graf kruipen.

De situatie lijkt wat verontrustend. Maar er is gelukkig nog hoop. Volgens Wikipedia is de goudvis (Carassius auratus auratus) “een zoetwatervis in de familie van Cyprinidae in de orde van Cypriniformes”.

Dit is goed nieuws. De kans is groot dat als de Joodse staat zich terugtrekt naar de grenzen van vóór 1967 het weliswaar geen vrede krijgt, maar er zijn aanwijzingen dat de Palestijnen bereid zijn om in plaats van vrede het volk Israël een goudvis te schenken. De VN hebben al een commissie gevormd onder leiding van voormalig president Carter om de details van het plan uit te werken. Hij is naar verluid erg enthousiast.

Ok, een goudvis is niet precies hetzelfde als een overeenkomst waarmee het conflict wordt beëindigd. Maar laten we realistisch zijn: Israëliërs moeten begrijpen dat vrede te veel is om van de Palestijnen te eisen. Door het conflict te beëindigen verliezen de Palestijnen alle hoop op de overwinning. Wat wij vrede noemen, is voor hen een vernederende nederlaag. Daarom is het vanuit het gezichtspunt van de Palestijnen altijd beter om door te gaan met vechten. Tenzij Israël capituleert.

Wat overblijft is een impasse.

Maar een goudvis lost alle problemen op. Eindelijk kunnen Israëliërs en Palestijnen dan met elkaar gaan praten over iets wat realistisch is en haalbaar. Bovendien hoef je zo’n beest maar één keer per dag te voeren en van vissen is bekend dat ze prima gelukkig zijn in donkere plaatsen zoals bunkers. Erg handig als het allemaal weer uit de hand loopt. En wat is vrede vergeleken met een trouwe metgezel in een glazen kom?

Het zou allemaal een stuk eenvoudiger zijn als Israëliërs bereid waren ‘land te accepteren in ruil voor meedogenloze oorlog’. Of ‘land in ruil voor golven van raketaanvallen’. Dan kunnen we vandaag nog een deal sluiten. Maar de vervelende drang van Israël naar vrede verpest iedere kans op een overeenkomst. Vergeet nederzettingen. Vrede is het ware obstakel voor vrede.

Dus stop nou met zeuren en wees es blij met die vis.