Het excuses van Rutte aan de joodse gemeenschap op de Nationale Holocaust Herdenkingsdag was voor schrijver en journalist Marcia Luyten aanleiding het overheidsfalen uit de tweede wereldoorlog, op gelijke voet te zetten met het nalaten van de Nederlandse overheid een totale mobilisatie af te kondigen ten behoeve van het klimaat.
Joden hoeven zich door deze vergelijking niet speciaal beledigd te voelen, iedereen wordt hier in staat van beschuldiging gesteld. Mensen die niemand lastig vallen krijgen te horen dat zij het klimaat vergiftigen. De dagelijkse beslommeringen van nu, zijn net zo erg als meewerken aan de Jodenvervolging van toen. Als we het dan toch over Joden en Shoah moeten hebben: laten we eens nadenken over de gevolgen van dit soort beschuldigingen.
De organisatie Students for Trump at ASU plaatste kort geleden een filmpje online van een Amerikaanse jongeman van linkse signatuur, die een aantal pro-Trump activisten toe schreeuwt dat hij hun keel wil doorsnijden. Het is een treurig spektakel van een gepijnigde persoonlijkheid.
Zijn hele leven heeft hij te horen gekregen dat de wereld binnen korte termijn ten onder zal gaan en dat er mensen zijn die daar moedwillig aan mee werken. Die mensen worden conservatieven genoemd en mag hij haten. Ze hebben geen opvattingen, hun mening komt voort uit hun kwaadaardigheid en de wens leed te veroorzaken. De crisis is groot, de nood is dringend, Trump is Hitler en wie er anders over denkt maakt deel uit van het monster wat moet worden bestreden.
Wie dit gelooft leeft in totale paniek. Als we het moeten hebben over klimaatverandering en de gevolgen, dan mogen we het ook een keer hebben over het opjutten en gek maken van mensen. Wie de link wil leggen met het verleden kan vaststellen dat deze indoctrinatie inmiddels al wat langer dan 12 jaar duurt.
Door mensen het idee te geven dat ze in extreme tijden leven worden ze klaargemaakt voor extremisme. De kans is klein dat de jongen uit het filmpje kelen door gaat snijden. Maar de vraag is waar dit ophoudt. Het is niet alleen eco -angst: kinderen die depressief worden door alle onheilsvoorspellingen. Het is de constante bangmakerij, het idee dat we in een verschrikkelijke crisis verkeren terwijl er eigenlijk niet zo heel veel aan de hand is.
Alles wat nu gebeurt is toch vrij betekenisloos in vergelijk met de technologische verandering die in 80 jaar gaat plaatsvinden.
Luyten schrijft dat het niet “om stampende laarzen, ronkende oorlogstaal en het voornemen een bevolkingsgroep uit te moorden” gaat. Dit is onjuist: mobilisatie is oorlogstaal. Dit soort terminologie is wat het klimaat betreft vrij algemeen. De oorlogstaal is er al. Wie weet komen de stampende laarzen en de moorden ook nog.
Ze willen ingrijpende veranderingen, maar ze zijn niet eerlijk over de gevolgen. Het is niet duidelijk of de voorgestelde maatregelen überhaupt effect zullen hebben op het klimaat. Terwijl de economische gevolgen vaak niet minder levensbedreigend zijn dan de meest dramatische klimaatvoorspellingen. Daarom zal Marcia Luyten teleurgesteld blijven en komt er geen mobilisatie van de Nederlandse samenleving om het klimaat te redden.
Maar in de linkse klimaat bubbel wordt geloofd dat de mensheid en de planeet in dodelijk gevaar verkeren. Men zal dus tot actie over moeten gaan. De mensen die zich hiertegen verzetten, zijn niet zo heel erg anders dan nazi-collaborateurs hebben we zojuist mogen lezen. Die mogen voor hun eigen bestwil heus wel monddood en machteloos worden gemaakt, misschien erger. Is er een misdaad die niet verantwoord kan worden? Het lot van de Aarde hangt er immers vanaf.
