Dat Jeremy Corbyn eindelijk uit de Labour Party is gezet is goed nieuws. Ondanks dat iedereen wist dat de man tot op het bot niet deugde, waren er ook in Nederland mensen die hem door dik en dun verdedigden. Zo had ik een goede linkse vriend (nou ja, vroegere goede vriend) die vond dat “sommige van Corbyn’s ideeën nog niet zo slecht waren”. Mijn niet-Joodse en 100% koosjere vriend was van puber af PvdA-lid en kon zich eenvoudig niet voorstellen dat in linkse kringen vuig antisemitisme bon ton is. Even voordat u verder leest: ik benadruk dat een linkse politieke overtuiging niet antisemitisch is. Natuurlijk niet, gelukkig niet.
Kritiek op de staat Israël en ook op Joodse gemeenschappen is nuttig en noodzakelijk. Nergens is men zo kritisch als in Israël zelf, dat valt op deze site iedere dag te lezen. (En te horen) Maar de kritiek van Jeremy Corbyn en zijn partijvrienden was vilein. Onder zijn leiding ontwikkelde Labour zich tot de beste vriend van Hamas en de Islamitische broederschap. Het ging helemaal niet om kritiek op Israëlische politiek, de partijleiding tolereerde en entameerde gewoon alledaags antisemitisme.
Gelukkig verloren ze grandioos de verkiezingen en moest Corbyn aftreden. De nieuwe Labourleider Keir Starmer, gaf een interne commissie de bevoegdheid om het gedrag van Corbyn en zijn maten te onderzoeken. De commissie nam ruimschoots de tijd maar 15 maanden later is hun rapport dan eindelijk verschenen met als resultaat dat Corbyn is geschorst. In dat rapport gaat het over risjes en over antisemitisme. En over de dunne lijn tussen die twee. Risjes zijn vaak moeilijk aan te tonen. Het rapport zegt het met typisch Engels understatement:
“we were not satisfied that evidence of the harmful effect of the conduct was enough to outweigh the freedom of expression rights of the individual concerned.”
Maar nog veel vaker was het meer dan dat en vond de commissie wel degelijk voorbeelden van giftig antisemitisme.
In Nederland werd Corbyn’s gif nauwelijks tegengesproken. Gelukkig kreeg Labour het grootste verlies uit de geschiedenis te verwerken. Dat kwam volgens de redactie van website van Vara-dochter Joop door het vermeende antisemitisme bij de Engelse socialisten. Ja, ja.
Omdat er in Engeland een twee partijenstelsel bestaat, stemt alles wat links denkt logischerwijs voor Labour. In ons systeem met zoveel linkse partijen en partijtjes, kan iedereen terecht bij een partij naar eigen smaak. Toch beschouwt de PvdA zichzelf het meest verwant met Labour. Ik ben ervan overtuigd dat ook in onze linkse partijen een hoop onderhuids antisemitisme zit. Dat bleek toen Joodse jongeren werden belaagd toen Corbyn in 2018 in Den Haag sprak. Pas nadat Hanna Luden, voorzitter van het Cidi, zich over dat incident beklaagde bij Lodewijk Asscher, antwoordde hij in een brief dat hij het verschrikkelijk vond. Maar hij liet tevens weten dat het met het antisemitisme in Labour wel meeviel. Nu is officieel bevestigd dat hij zich vergiste. Dat Luden, toch een vrij prominent partijlid, niet uit de PvdA stapte is me een raadsel.
Het rapport van de commissie beslaat maar liefst 119 bladzijden en is niet gemakkelijk te lezen. Maar er staat klip en klaar, met talloze voorbeelden, dat Labour zich met enthousiaste steun van Corbyn ontwikkelde tot een door en door antisemitische partij. Wie de moeite neemt om het rapport zelf te lezen, kan het hier vinden.
Corbyn is voorlopig slechts geschorst. Dat neemt hij niet. Zoals gewoonlijk krijgen de media de schuld. En natuurlijk (naar keuze aan te kruisen) de Rothschildfamilie, de Joodse Lobby, de Zionisten, de Mossad, alle Joden gezamenlijk. Tja, die Joden ook hè.
Volgens de Volkskrant zamelen tienduizenden trouwe supporters geld in om hun leider van juridische bijstand te voorzien. Hun Führer bedoelen ze. Hoe dan ook, die schoft is geschorst en ik denk dat hij voorgoed uitgespeeld is in de Britse politiek.
Ontvang gratis onze nieuwsbrieven!
