“22 juni 1941 was als een aardbeving, als een enorme uitbarsting van een vulkaan”, herinnerde Zakhar Trubakov zich in zijn memoires. Als een van de weinige joden die getuige waren van het bloedbad van de joden in Kiev in Babi Jar, beschreef hij het gevoel dat hem en het publiek in zijn greep hield tijdens de Duitse inval in de Sovjet-Unie.
In juni 1941, na Joegoslavië en Griekenland te hebben verslagen, lanceerde nazi-Duitsland een verrassingsaanval op de USSR. “Operatie Barbarossa” was de codenaam die werd gegeven aan de inval van ongeveer vier miljoen troepen op Sovjetgebied. De legers van Roemenië en Finland vochten samen met het Duitse leger, evenals legerafdelingen die werden gestuurd door de bondgenoten van Duitsland – Italië, Slowakije, Hongarije en Kroatië.
Het doel van de operatie was om de ineenstorting van de “bolsjewistische vesting” te bespoedigen voor het begin van de winter, en het binnenvallende leger nam duizenden kilometers grondgebied in beslag. Binnen korte tijd belegerde nazi-Duitsland Leningrad in het noorden en later in het offensief bereikten zijn troepen de oevers van de Wolga in het zuiden, niet ver van de hoofdstad Moskou.
Dit artikel is in het Engels te lezen op de website van Yad Vashem via onderstaande link: https://www.yadvashem.org/remembrance/archive/central-theme/80-years-since-the-onset-of-mass-annihilation.html
